در جان که کرده منزل            جانـان ما محــــمد( ص)

          صد در گـــشاده بر دل            جانــان ما محــــمد(ص)

          ما بلبــــــلیم و نــــالان             در گلسِــــتان احـــــــمد

          ما لؤلؤییـــم و مرجـان             امان ما مــــــحمد (ص)

         مستــــغرق گناهیـــــم              هر چـند که عذرخواهیم

         پژمرده چـــون گیاهیم              باران ما محــــمد (ص)

         مـا طـــالب خداییـــــم              بر دیــن مصـــــطفی ایم

         بر درگهـــش گداییـــم              سلطــان ما محـمد (ص)

 هر وقــــت که فرمــایی تو وعــده ی دیـدارم

  از شـــــوق وصــال تو بی خوابــم و بـیدارم

       هر وقت تـــهی گـــردد میدان دل از هجران

        از عشــــق وجـــود تو لـــبریزم و سرشـارم

              هر دم که شـهود تو در دیده ی دل بنشـست

               من نیز اناالحــــقم ، منصـــــورم و بر دارم

                       هر لحظه که بر خالت یک نقطه نشان دادی

                        بر گرد لبـــت یــــارا من گـــــردش پرگارم

                                                                   شاعری گمنام

 فرسود جسمم از غم و از مرز جــان گذشت

 پیرم کنون ز غصه و عــــمر گـــران گذشت

                     تا کــودک دلم به جــــهان شد دوان ز شــوق

                     شوق و امید و عـشق و جوانی دوان گذشـت

 تا دامــــــن زمـــــانه گرفـــتم که نــــــــگذرد

 ناســــازگار دشــــمن مــن شـد، روان گذشت

                    سرو قدم خــــمیده شد و تیر شـــور وشـــوق

                    با صد شــــــتاب از خم این نو کــمان گذشت

 آغـــــوش بی حـــلاوت روی یـــــقین فـسرد

 آخ، که عــــمر در سر ظــن و گــمان گذشت

                     بی مهریـــش نصــیب شد و مـهر او گریخت

                     از طفل خویش دایه، چه نامــــــهربان گذشت

 یک لحظه فارغ ازمصیبت ورنج ومحن نبود

 بگذشت هر چه عمر در این امتـــحان گذشت

                                                            شاعری گمنام

مردمان،ای آشــــــنایان، دوســــتان   

گوشه ی این خـــانه مـــیمیرد کسی

دستــــــهایش خفته و کوته ز خــلق

دسـت او را هم نمـــــیگیرد کســـی

                      مردمــــان ،ای آشــــــنایان، دوســـــتان

                       از درون جســــم جــــــانی میـــــــرود

                       هر چه رگ دارم تهی از خون شـدست

                       آخر از او خــــون زمــــانی مـــی رود

مردمان ،ای آشنــــایان، دوســـــتان

بلبلــــی آزاد مـــــانده در قفــــــــس

دارداندک اندک اوجــــان میـــــدهد

در مـــیان سیــــنه دارد یک نفـــس

                      مردمـــــان، ای آشنــــایان، دوســـــتان

                      نغـــــمه ی من رو به پـــــایان مـــیرود

                      اینکه جان خســــته ی خود میکـــــــشم

                       دارد این جان لنـــــگ لنگان میــــرود

مردمان، ای آشـــــنایان ،دوســــتان

من دگراز این جــــهان ببــــریده ام

سینه ام مجروح وفریادم خــــموش

بی خبر، پنهان زبــــس نالــــیده ام

                     مردمـــــان،ای آشنـــــایان، دوســــــتان

                     روز و شب جای غذا خــــون میخـورم

                     گشتم از مجـــنون بتــــر من سالـهـاست

                     غبـطه بر احـــــوال مجــــنون میخورم

اینـــکه بر لب خنده دارم عادتـست

از زمـــــــان نوجـــــوانیهـــای من

درپس این خنده پنهان گریه هاست

کس امیدش نیــــست بر فردای من

                   لنگ لنگــــان میکـــشانم اینــــکه جـان

                   چون به امـــــید گـلی بنـــشـــسته اسـت

                   ورنه این جــــان از تمــــام این جهــان

                   وز تمام آن جهــــان هم خســـــته است

مردمان، ای آشنـــایان، دوســـتان

روزی آخر مــــیرسد از ره کسی

بیندم کنــــج قفس جـــان داده ام

آرزوها خفـــته در ایـــن دل بسی

                                                        شاعری گمنام

بخوان علی (ع) که مظهر صفات عجیب است

تا یاری کننده ی تو باشد در سختیها....

قسم به ولایت و امامت تو ای علی (ع) مرا دریاب...

ای شمشیر خدا ، ای در خدا ، ای حجت خدا ، ای ولی خدا مرا دریاب....

ای علی (ع) یقین دارم هر که بخواهد ظلم نماید تو به شمشیر کشنده

او را از پای در می آوری.....

                                                       (( قسمتی از دعای ناد علی))

شاه مردان علی، نور یــــــــزدان علی، جان جانان علی              یا علی

از طلـــــب تا فـــــــنا، تا به ملک بــــــقا، نور ایمان علی              یا علی

نای بشکسـته را،فرصــــــت گفت وگو ،در نیستان علی              یا علی

یاور بی کسان ، یار گمگـــــشتگان ، در بـیـــــــابان علی               یاعلی

شدلبالب زخون، چون شفق سینه ام ،ای تودرمان علی              یاعلی

                 روز ولادت مولا علـــــی (ع) و روز پــــدر

                     بر شما دوستادارن او مبارک

خبری دارم من ، خبری تازه و نو

خبر از بوی بهار و گل و از ریحان نیست

خبر من خبری تازه تر است

خبر از فاجعه ای دارم

خبر از لاله سرخ

خبر از خون جگر  ، خبر از اشک غم است

خبر از مرگ عدالت دارم

خبر از کشتن انبوه زن و کودک و پیر

خبر از نسل کشی

خبر از شرب مذاب ، خبر از ناوک تیر

به بدنهای عزیزان دارم

خبر از سلاخان ، خبر از قاتلان نوع بشر است

خبر از گرگ بیابان دارم

خبری بدتر از این

خبر از همرهی گرگها ، با خود چوپان دارم

از لبنان بود این خبرم

بازهم هست خبر

خبر از خشکی لبخند ملیح

به لب کودک ناز ، که به دنبال مادر شده

به هر سو دوان

اما مادر به یکی گوشه ی خاک

خفته است آرام

خبر از تنهایی عدالت دارم

نام آزادی و عدل شده ی بازیچه ی تزویر و ریا

گوییا نوع بشر هریکی از تبار دگرند

پدر این آدم ، پدر او ز نژاد دگرست

وای درد و صد درد

کاین حقوق بشر است

جز این بود زبوسنی اما

راز فلسطین و افغانستان

آری خبرم دردناک است

خبرم بی پایان

کوله بار عدالت تهی از معنی نابش اکنون

کوله باری که در آن به جز آذوقه ی شهوت طلبی

تهی از هر باریست

بازهم هست خبر

خبر از اینکه تو هم بی خبری

خبر از اینکه همه بی خبریم

که پس پرده ی حقوق بشر

که چه بازیهاییست؟؟؟؟؟؟؟

                                                                         شاعری گمنام

شما میخواین ساکت بمونین؟

پس یه چیزی بگید خیلی ها منتظرن!!!!!!

                     و باز امشب همچو شمع میسوزم از فراقت.........

                      سوختن کسب و کار من است....

                         تا لحظه ی مرگم.....

   باز امــــشب جلوه بـخش بزم مـــستانم چو شمع

    در میان ســـوز و ساز خویــش خندانم چو شمع

                 رقص مرگ است اینکه میپیچم به خود از تاب درد

                  کس چــه میداند که می سوزد تن و جانم چو شـمع؟

     با که گویــم درد بی درمـــــان خود را زانکه من

     در میان جـــمع ، تنـــــــها و پریــــشانم چو شمع

                  اشک گـــرم و آه ســـــرد و روی زرد و سـوز دل

                   حاصل عشـــــــقند و من اینکه مــــیدانم چو شمع

    با خــــیالش، با نـــگاهش، با فــراقش، با غــمش

     گاه گریــان، گاه ســـوزان، گاه لــرزانم چو شمع

                    بسکه با شـــب زنده داریهای خـــود خــو کرده ام

                    از نسیم صبــــحگاهی هم گریزانـــــم چو شــــمع

    گفتـــمت از ســـوز و ساز خویــش ننشینم ز پای

    تا وجودی باشــدم بر عهد و پــــیمانم چو شمـــع

ترا در جای جای پهنه ی قلبم

ترا در نقطه های ریز و روزنهای دل

در عمق یا در اوج

یا در متن پهن صفحه ی قلبم

تو را در جای جای خانه ی اندیشه ام، فکرم

تو را در مغز و روحم

دوست میدارم

تو در پیش دلم حرمت چنان داری

که بت در پیش گبر و کعبه در پیش مسلمان

و صحف در نزد ابراهیمیان

تورات در نزد مسیحی

 و زبور آسمانی نزد داوود پیامبر

باز از این هم تورا حرمت فزون باشد

چنان پیچیده ای بر تار و پود روح و فکر و استخوان مغز مجنونم

که لیلی نیز حیران از جنون اینچنین عشقی

تورا من با همه اوصاف مجنون

دوست میدارم

ترا من در کنار چشمه ی صاف و زلال کوهساران

در کویر خشک یا باران

درون خانه یا بیرون

ترا اندر گذرگاه مکان

من دوست میدارم

تو در پیش دلم حرمت چنان داری

که سر سبزی برای یک کویر خشک بی باران

و عذرا از برای وامق حیران

و شیرین پیش فرهادی که

کوه بیستون میکند تا شیری بنوشاند به شیرینش

ترامن  بیش از فرهاد و وامق

بیش از سرگشته مجنون

دوست میدارم

                                            شاعری گمنام

هر چه کنی بکــــن مکن ترک مـــن ای نگـــار من

هر چه بری ببــــر مبــــر سنــــگدلی به کـــــار من

هر چه کشی بکـــــش مکش بــــاده به بزم مـــدعی

هر چه خوری بخــور مخور خون من ای نگـار من

هر چه کشی بکش مکش صید حرم که نیست خوش

هر چه شوی بشو مشــــو تشـــــنه به خون زار من

هر چه بری ببــــر مــــبر رشتــــه ی الفــــت مــرا

هر چه کنی بـــــکن مکن خــــانه ی اختیــــار مــن

هر چه روی برو مــــــرو راه خــــلاف دوســـــتی

هر چه زنی بزن مزن طعــــــنه به روزگـــــار من

به کجا گریخت آن سخنهای دلنشینت؟

آن رازهای نگفته ات؟

آن پریشانی شبهای هجرانت؟

به کجا گریخت......؟

جان دهم در بر جانــانه که میگفتــــی کو؟

                         پـــهنی کتـــف تو و شانـــه که میگفـتی کو؟

قصه ی عشق که رویای شــب و روزم بود

                         ز برای مـن دیــــوانه که میــــگفتی کـــــو؟

داســــتانهای بلــــــندی که ز زلـــــفم گفتی

                         این همه قـــصه و افــــسانه که میگفتی کو؟

پای کــــوبان همه بودی که مرا یافــــته ای

                          بس دعــــا از سر شــکرانه که میگفتی کو؟

گفـــته بودی که چـو صـیدت بشــــوم آزادم

                           آب آن چــــشمه و آن دانـــه که میگفتی کو؟

گفته بودی که شوم مست تو ومســت غرور

                            می ســوزنده ی میـــخانه که میگفــــتی کو؟

گفته بودی نشوم سســــت اگر غم کــوهست

                             سخــــن محـــــکم و مردانه که میگفتی کو؟

گفته بودی که مــــنم گوهــــر یکــدانه ی تو

                            صــــدف و گوهــــر یکدانه که میگفتی کو؟

گفته بودی که تویی ســوژه ی اشعار دلـــم

                             سوژه ی شعر ادیـــــــبانه که میـگفتی کو؟

                                                            شاعری گمنام