آری تو بگو..... تنها تو برایم بگو...

این چه بود ؟

عشق یا.....؟

آن سخنهای دلنشینت، آن احساسهای فریبنده ات، و...

چه بود؟

تنها تو بگو.....

این چیست که اینگونه مرا به مرز جنون می کشاند؟

                     اینکه می پیـچاندم این عـــشق یا گرداب بود

                    غرقه کرد و سوخت، این آتشفشان یا آب بود

                     اینکه با نورش ره وبیراهه را نتوان شناخت

                      کور سو در ظلــمت شب بود یا مــهتاب بود

                     اینکه در آن غرقه گردیدم، نجات امید نیست

                      آب دریـــای زلالی بـــود یـــا مـــــرداب بود

                      این شـــــکوه کوه سنــــگین دمــــاوند بود یا

                      در فلاخن ریزه ســنگ آماده ی پرتــاب بود

                      اینکه نتــوانش محـــک با هیچ معیاری زدن

                      این مس زرین نـــما یا زر خاص و ناب بود

                      نیست خونی در جــگر تا ریزمش در پای او

                       تشنه ی خـــون دل مــن بود یا ســـیراب بود

                                       ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

                                                                                شاعری گمنام

بنگر که چه سان بی تو به سیل غم  نشسته ام......

بنگر که چه سان اشکهایم تو را التماس میکنند......

پس کی می آیی تا با دیدنت این سیل اشک پایان پذیرد؟

سینـه مجروحســــت و دل تنـــگ است و اشـــک آلــــود چشم

   ریخـــت بس اشـــکـم مگر پر تر ز دریـــا بود چشــــم؟

      اشــک بس بارید چشمــم خویـش را بیمـــــار کرد

         درد دیگر بر هـزاران درد مــن افزود چشم

      زین همه اشـک غمـی کزجـوی چشمـم شد روان

   خشــــک می گردیـد اگـر مانـــند دریـــا بـــــود چشــم

خشک شــد چشــــمم ز اشـــک و کــــرد خونــــباران زمیــن

   کـور شد، بیمــــارشـد، اکنــــون دگر آســــود چشـــــم

      پاک شــــد ، تطهـــیر شد در پیش آن پاکیــزه رو

         ره بردتا دردلش خود را به خون آلود چشم

     گرچه چشـــم از انتـــظار و اشک می گردد سپید

   کرده اسـت از ماتـــمش خـــود را ســیه انـدود چشـــم

همتــــم ایــــن بود که نـــــالاید به خــــــون چشـــــمان مــن

   لیک دور از روی تـــو آخـــر به خــــون آلود چشـــم

                                                           شاعری گمنام

چشمانم منتظر است....

تنهایشان مگذار....

بنگر که چگونه در انتظارت نشسته ایم....

بنگر که چگونه اشک فراق بر گونه هایمان جاریست....

بنگر که چه سان چشمانمان در منتظر حضور نورانیت به

 اشک غم نشسته است....

بیا که درد هجران جانمان را سوزاند......

ای منتـــظـــرت تمــــام عـــالـــم        از جــن  و مــلک زانــس  و آدم

بر هر که تـوان نمــــود  صــبری       صــــبرازتــو نـــمی شود مســلم

پاشـــــیده امـــــور نـــــظم ودنـــیا       بازآ کـه جــــــهان کنـــی منــظم

تا کـــی پــــس پـــرده ها نـــهانی؟       تا کی به فـراق چون تــودرغــم

ازغـــــیبت چـــون تو برسرخــود       هر چــــند که بیـــشتر زنـم ،کـم

                         نـــــوع بشـــــــر است انتــــظارت

                         بــــر پــــایی عـــدل افتـــــــخارت

ای پشت ستــم خـــــم ازظـهورت        ای کـورشــدست شــب زنورت

بر ظـــلم دگـــــرتحــــملم نیــست         حیران همـــــه ازدل صبــورت

بی خـــــــردی و سبــــکسری را         پایــــان ندهـــد مگرظـهـــورت

مـی تازکه این ســـــــتمگران را          پا مـــال کــــند ســم ستــــورت

درغیـبت تو ستمــگران ، شــــیر         روبـــــاه شـــوند درحــضورت

                         نـــوع بشــــر اســت انتـــــظارت

                         بـــر پــــایی عــــــدل افتــــخارت

بازآ که جهــان اسیر ظـــلم است         خلقی همـه درمسیـــر ظلم است

انســـان بــزرگ و بـــا شــرافت         بازآ که کنــون حقــیرظلــم است

درهرگــذری ز کـــوی و برزن         مجروح کسی زتـــیر ظـلم است

در گوش جــــهان طنــــینه انداز         کوس ستـم ونـــفیر ظــــلم است

بـــازآ که دگر عـــــروس دـــنیا          از شدت ظلم ، پیر ظلــــم است

                        نوع بشـــــراســـت انتـــــظارت

                        بر پـــــایی عــــدل افتـــــخارت

بازآکه جهان به جهل اسیراست          ظالم همه جا بزرگ ومیراست

بر ســـینه ی عـــدل شــد روانه         از ترکـش ظلـم هرچه تیراست

هر جا نگــری زجـــورو بیداد          فریاد زنان جــــوان و پیراست

کفراست، جهان تمام کــفراست         این کفربزرگ وبس کبـیراست

تا کن فـــیکون نگشـــته عالـــم         تعجــیل نــما که دیر دیر اسـت

                       نــوع بــــشراسـت انتـــــظارت

                        بر پـــایی عــــدل افتـــــخارت

                                                             شاعری گمنام

شعری که ایندفعه مینویسم گر چه طولانیست اما پر از حرف دله....

حرفهای ناگفته ی  یه عاشق این روزگار....

خیال  عشقی که عاشقان به سر دارند....

و روزگار را با این خیال به سر میبرند....

حرفهای این عاشق را گوش فرا دهید.....

در خــلوت تو نشـــــسته ام من     قاضی شده ام کنون بر این عـــشق

در جای تو میکــــــنم قضاوت      فتاده دگر جنـــون بر این عشـــــق

شبها همه شب نمی روم خواب     تا عــــطر تو را نمی کنــــم بــــــو

انـــــگار تویــــی مـــــقابل من     ر هر چه نظــــر کنم به هر ســـو

بـــــیدار میان بســــــتر خویش     آیا تو چه میــــکنی ، کجــــــــایی؟

همــــــواره خـــدا خــــدا نمایم      ای عــــشق مگر تو خود خدایــی؟

ای خواب کجــــا تو میگریزی      یک لحــــظه به چشـــــم من نیـایی

ای خــــواب چو او گریز پایی      آیـــی به دمــــی ولـــــــی  نــــپایی

هر روز به انـــــتظار اویـــــم       تا آنکـــــه رسد قرار موعـــــــود

او نــــامده میــــرود خـــــــدایا      از آمدنش چه میبــــرم ســــــــود؟

هر شــــــب به امیـــــد دیدن او     چشمـــــم چو سـپیده ی ســـحر باز

چون صبح شود زخویش پرسم      کی میرســــدم از او خــــــبر باز؟

انگار که خــــانه هــست زندان      دیـــــوار و درش غریــب هسـتند

انگار که غــــیر او خــــــلایق       در دیــده ی من عجیــــب هسـتـند

ای وای از او خـــــبر نیـــــامد     امروز مـــگر که مـــرده قاصــــد

گویــــی که چو من زیاد دندان       بر روی جـــــگر فشــرده قاصـــد

بی صبرم وبی قرار و بی تاب      آرام بــه سیــــنه چــــون کنــــم دل

گر بــــی رخ او کند تحــــــمل      از سیـــنه ی خود بــرون کنـــم دل

خورشـــید به پشت کوه مغرب      ماننـــــد امیـــــد مـن فرو رفــــت

شـب شد من و ماه بس که بیدار     آخـر مــــه آســـــمان ز رو رفـت

شب، ای رخ تو چو مار زنگی       تا کی به دلــــم تو زهر ریــــزی

دل ای دل ناصبور ، لــــــجباز       تا چــــند و چه قدر می ستـــیزی

مردم همه یک جهــــت بگویند       کایــــن دلــــبر تو وفــــا نـــــدارد

من با همه جــــنگ می نمـــایم       کاین عاشـــــق من خـــــطا ندارد

فریـــاد دلم به آســـــــمان است      شـــــد پاره گلـــــوی دل خـــــدایا

گویی که کر اســــت عاشق من      جای دل اوســــت، گِــــــل خدایــا

هر کس ز تو گفــت بد ، ولیکن       من در گـــــذر وفـــــا نشـــــستم

اما خـــــبرم نبـــــود ، بـــر آب       من  تکــــــیه زدم، کجــــا نشستم

ای دل تو چه قدر ســخت جانی      که احساس تواینچنین عجیب است

با اینــــهمه مکر دوسـت داری       او را که به فکر صدفریــب است

اکنون به امیــــد اینکـــــه شاید       این یـــــار ره وفـــــا بگـــــــــیرد

بی مهــــری و بی وفــایی خود       پایـــــــان دهــــد و شـــــفا بگیرد

ای کاش بفهــــمد او چه شـــبها       با ماه و ســـــــــــتاره حرف گفتم

ای کاش بدانــــد او چه طــعنی       از دشمــــــــن و دوست میشـــنفتم

این فوج ســــتاره، شاهــــد من       فریـــــاد نمی رســــــد خــــــــدایا

این ســـینه هنوز بستـه بغضش      بــــــــهر چـــــــه نمی درد خدایا؟

با خاطـــره اش چه قدر شبـــها       بیـــــدار مـــــه و ســــتاره ماندیم

تا او بـــــرود ســـفر سلامــــت       یاســــین و دعا و حـــمد خواندیم

با خاطره اش چه قدر هر روز       در سایه ی عشـــــــق می نشستــم

پیــــوند چه قدر میــــــزدم دل        بر او و ز غــــیر می گسســـــــتم

تک تک همه ی ســــــتاره ها        فریادزنان به دل شمـــــرده ام من

ایدوست هنوز دارمت دوسـت        گرچه ز تو زخــــم خـــــورده ام

پیــــراهن و سینـــه می درانم        تا عـــــمق دل مـــــــرا ببــــــینی

بینی که فــــقط مـــیان سیـــنه        بر ســــفره ی دل تــــو میـــنشینی

در ســــینه نمانده هیــچ شادی        در فکر نــــمانده یـــــک امــــیدم

او رفته به ســـوی عشق دیگر       من در طـــــلبش به جــــان رسیدم

مهتـــاب و شب و من و ستاره      جز این سه دگـر که محرمی نیست

جز گریـــه و اشک و ناله و آه      در عالم عشــــق عالــــــمی نیست

                                                                    شاعری گمنام

نگاهم با نگاهت یکی گشت اما افسوس...

افسوس، که در دریای مواج چشمانت با کوه بلند تردید مواجه گشتم...

ولی باز هم در تنهایی ممتدم، تنها رویایم تو هستی...

پس به قصر خیالم  بیا....

        بیا به قصر خـــیالم تو عشـــق و رویایی

        ز شـــــوق دیدن تـــو مـــردم و نمی آیی

        بیا بیا که دلـــم بی تو از طـــــپش افــتاد

        تو نبـــض بودن من هستـــی و نمی پایی

               دلــــــم گرفــــته برایــت چه قدر بی تابم

               به شـوق دیدن تو لحـــظه ای نمی خوابم

               به هر طـــرف که نگه کردمت نمی بینم

               به هر کجـــا که تو را جسـته ام نمی یابم

                     بــیا که درد تو دردیـــست بر دل داغــــم

                     بــدون روی گـــلت من غریــب این باغم

                     اگر ز دوری تــو مردم ای عزیــــزترین

                     به خــاک من گزاری کن هنوز مشتـــاقم

              بیا بیا که تــــو محـبــــوب آخریــــن منی

              ز هر چه بهترو خوب است بهـترین منی

             خزان همـــیشه منم یک جهان بهار تویـی

             بـــنفشه، ای گل شب بـو و یاســـمین منی

      بیا که بار غمــت را به روی شـــانه کشـم

     تمام غصـــه و رنج و تــو عاشــــقانه کشم

     بیا مرا تو بســــوزان به آتــــش عشـــــقی

     که تا ابـــد ز سر شعــله ات زبــــانه کشـم

            بیا که این دل من عاشق است وبیماراست

            بــیا که این دل من باز هم گرفــــتار است

            کنــون به جای اناالـــحق،اناالتـــو میگویم

            دل از تو گفته و منصور تو سر دار است

                                    شاعری گمنام

منتظر آمدنت می مانم.....

می آیی؟؟؟؟؟

دیشب به ناگاه مرگ در خواب سراغم را گرفت....

تا به نزدکی اش شتافتم از من دور گشت....

التماسش کردم و گفتم: مرو....

خنده ای زد گفت: باز خواهم گشت....

ای نفس از سینه ام بگریز

ای اجل با جان من بستیز

مرگ ای آخر پناه من

آخرین شاهد ، گواه من

زندگی ای زخم بی مرهم

مرگ ای زیباترین همدم

نرم نرمک میرسم اینک

آب و جارو کن در آن عالم

تا که مهمانت بیاساید....

ناله ، ای محبوب دیرینم

سینه ام را اندکی تر کن

در گلویم خشک شد فریاد

سینه ی من ناله را سر کن

کوره راه زندگی باشد

نا کجا آباد پایانش

نیست غیر از مرگ درمانش

 سینه ای لبریز حسرتها

عمر ای تکرار عادتها

 جان و تن ای در تمام عمر

 خانه ی رنج و مرارتها

مژدگانی مرگ می آید

گلشن بی برگ می آید

چشمها ای خیره بر هر ماه

پای ها ای خسته در هر راه

سینه ای لبریز از هر آه

مژدگانی مرگ می آید

بر درخت عمر بی حاصل

شاخه ای بی برگ می آید

مژده می آید اجل دیگر

غنچه ی جان می شود پر پر

رود سیحون و ارس، کارون

ناز لیلی ، قصه ی مجنون

سینه ی پر حسرت و پر آه

دل که پر پر میزند در خون

منتظر مرگ است پشت در

میکنم بدرودتان دیگر

عطر دل آویز آن گلپوش

جام باده بانگ نوشانوش

مریم و نیلوفر آبی

مرگ دارد میرسد از راه

نور دارد میرود از ماه

ماه می افتد به قعر چاه

مهر میگرید به مرگ ماه

منتظر مرگ است پشت در

میکنم بدرودتان دیگر......

                                          شاعری گمنام