شب ز راه آمد....

و من با آمدنش امید دوباره دیدنت را به دل دادم....

چه اسراری در دل این شب نهفته است

که اینگونه با آمدنش شوق دیدارت را به دل مهمان میکند

در تاریکی  شورانگیزش با اشک شوق، گل پژمرده ی

دل را زنده میکند.....

تمام دنیایم در این شب نهفته است....

دنیایم چه تاریک است....نه؟

شب شد و باز می رود خورشـید

باز هــــم بســــته ام به تو امـــید

در دل خسته ام که عـاشق توست

عشـــق تو مانده دائـــم و جــاوید

             شــب شد و باز می رسد مهـتاب

             ســـینه پر آتشـست و دیده پر آب

             گـــل پژمرده ی تو حبس شدست

             آفتـــابی به بـــاغ دل، تــو بتــاب

                             شــب شد و باز دل پریشـــان شد

                             سیــنه از بغـــض راه بنـــدان شد

                             دل پـــژمرده لیـــک بــــا یـــادت

                             باغ گل گـــشته و گل افشـــان شد

                                                        شاعری گمنام

من امشب قصه ام را نجوا میکنم....

قصه ی آن درد غریبم......

قصه ی غصه ام...

گوش میکنی؟؟؟؟

من امــــشب قصه ی صد غــــــصه دارم

شرابــــی دوســـتان، جامـــی خـــــــدا را

شده چون مــــوم بی قـدرت به دستــــــش

دلـــی که بوده عـــــجب سنــــگ خـــــارا

                          من امــــشب دوریـــــش را کــــی توانـــم

                          خدایـــا مرحمـــــت کــــــن بــردبـــــاری

                          ز دل فریـــــاد غـــــم نشـــــــنیده بـــــودم

                          چه شد افتــــــاده دل امـــــشب بـــه زاری

ز فــریــــاد دل امشـــــب در عـــــذابــــم

مــــنی که از ســــــکوتش خســــته بـودم

ندانـــــم از کــــــدامیـــــن در گـــــشودند

دلــــــی که من به دنــــــیا بستــــه بــودم

                          خـــدایا عشـــــق امشــــــب کرده غـــوغا

                          دلـــم عاشــــــق شده پیــــــداست مــــعجز

                         هــــــمه یاران به دنــــدان بـرده انگـــشت

                          من و عاشـق شــــدن؟، نه ،هیچ ، هـرگز

دلـم امـــشب چــــو مـــرغ ســــر بــریده

مــــیان سیــــنه ام پــــر میـــــزنــد بـــاز

به حـــرف پر ز نیــــش خویــش آن یــار

به زخـــم خـــورده خنـــجر میــــزند بـاز

                           نمی دانــــم چــــــرا ایـــــنگونه امشـــب

                           بـــه دل رو کـــرده احســــاس کــــبیری

                           نــــمی دانــم چــــرا خواهــــم فشــــــانم

                           جــــوانی را به پایـــــش تــا به پـــــیری

نمــــی دانم چرا بین صـــــد احســــــاس

من امـشب این یک احساسم غریب است

شکیبـــــایی دهــــد این عقــــل فــــرمان

ولی دیــــوانه فــــارغ از شکیــــب است

                           نمی دانــــم چــــرا آن کــــــوه ســـــنگی

                           چـــــنین آسان ز احســاسی گذشت است

                           نـــــدای مـــرگ عـــشقی می دهــــــد او

                           به آنــــــکس کاختیـــارش رفته از دسـت

به بــــازی آن صـــبا بگـــــــرفته کــاهی

کــــــنون داغــــم که او بازیـــــگری بود

گناهـــــش را ببـــخشــــودی چـــــرا دل؟

مگـــر احســــــاس تو خاکستـــــری بود؟

                          قضـــــاوتها چـرا ایــــنگونه با توســـــت

                         دلا شــــاید به جــــرم آلــــوده گـــــــشتی

                         چرا عاشــــق شدی از عمـــــق جانـــــت

                          که حال انــــگشت نــــــمای توده گشــتی

کــــجا دل بـــــوده با این سخــــت عهدی

کـه کـــــشتندش به قاتــــل داده پـــــاداش

دوباره گـــــشته گـــــرم مـــــجلــــــس او

دوبــــــاره اوفتـــــاده ســـــجده بر پـــاش

                         بـــیا ای یـــــار دل در سیـــــنه افســــــرد

                         کـــــجایی لالــــه ی صحـــــرایی بــــــاغ

                        لــبم یــخ بـــــست و ســــرما جسم من برد

                         یخــــی را آشـــــنا کــــن بــــا لبـــــی داغ

                                                           شاعری گمنام

سالهاست که جست و جو میکنم...

عشق را...... امید را.....و...

چرا از من گرفتی ..

که حال باید اینگونه به دنبالش باشم؟

مرا دریاب

که  غریبم و خسته.... خسته از اینهمه جست و جو....

دریاب....

ز نــــغمه های صدایـــت ترانه می جویم

ز پرتـوی روح بــــلندت جوانه می جویم

            به بــــیکرانه ی عشـقی فــــتاده ام دریاب

            کنار عشــــق عظـــــیمت کرانه می جویم

تقاص عمر مرا آنچه بی تو رفته ز دست

ز کــــردگار زمیـــن و زمانه می جــویم

            شـــکار عشــــق توام در قفـــس گرفتارم

            مرا بـــبین که زصیـــاد دانه می جــــویم

مرا نــــگر که غریبـــــم میان جمع جهان

برای هســــتی خود یک بــهانه می جویم

            پــرم به جاســـت ولی لـــذت پریــــدن را

            دگر نخـــواهم و این بار لانـــه می جویم

مـــنم غریــــب و تنـــــهای نا کجــــا آباد

میان خانـــه ی قلبــــت خانه می جویــــم

                                                 شاعری گمنام

سلام

با سپاس فراوان از تمامی شما دوستان عزیزم که هیچ گاه این زخمهای نهانم را بدون مرهم نگذاشتین و همیشه یاری ام کرده اید. با تشکر فراوان از شما دوستان مهربانم که قلبی به وسعت دریا داشته  و نگاهی به گرمی آفتاب.از همتون به خاطر این دلگرمی ها و محبتهاتون بی نهایت ممنونم.

خیلی ها از من در مورد این شاعر گمنام پرسیده بودید..... کاش بدانید که اون در گمنامی خود زنده است.... این شاعر حرفهای دل من است.... بذارید گمنام بمونه و در این تنهایی و گمنانی  ترانه های دلشو برای شما بزنه.

و اما یه عذر خواهی پیشاپیش....

به دلیل دور شدن راه ( رفتن به دانشگاه در یه شهرستان نزدیک) من مجبور میشم کمتر به شما دوستان عزیزم سر بزنم و در ضمن دیرتر هم آپ میکنم..... خواستم پیشاپیش از تک تکتون معذرت خواهی کنم .

بدونید که شما برایم مرهمی هستید...هیچگاه فراموشتان نمی کنم و تا فرصتی برایم پیش بیاید حتما به شما دوستان عزیزم سر میزنم. به خانه های پر مهرتان می آیم اما اگر دیر شد آن را دلیل بر بی معرفتی من نگذارید و بدانید که باز زندگی فرصتها را از من گرفته است......

در پایان باز هم از شما دوستان گلم تشکر میکنم. و برای همه ی شما عزیزان بهترینها رو آرزو دارم.

در این ماه مبارک منو از یاد نبرید...

موفق و پاینده باشید

عجب خیال خامی داشتم که تو هیچ گاه تنهایم نمی گذاری

حال این سزای من است که اینگونه در انتظارت بسوزم...

تا دیگر چشمانم تنها حقیقت را ببینند....

تا دیگر دلم اینگونه  به خوش خیالی خود نشکند.....

گـــــــفتم کجــــــــا بلــــوط من از پا بشــــــکند

کی یک نــــــسیم شــــاخه ی شمــــــشاد بشکند

آهن کـــــجا ز صحـــــبت فـــــولاد بشـــــــکند

شــــــیرین کــــجا محـــــبت فرهــــاد بشــــکند

شـــــیطان کـــــجا حـــــجاب پریــــزاد بــشکند

دیـــــدم ولـــی شکــــــسته و، ای داد بشـــــکند

گفـــــــتم کجا ز زوزه ی روباه مــــــرده شــیر

آزاده کــــــی بر وعده ی پوچــــی شده اســــیر

فرمان کـــــجا برد ز رعـــــایای خود امــــــیر

کربـــــاس یا کـــــتان به کجا میــشود حریــــر

دلبر کــــــجا زند به دل یـار خویــــــش تیـــــر

دیـــــدم که میزند به جوانی که گشــــته پیـــــر

گـــــفتم کـــــــجا که یـار بیـــــــابد مـــــثال من

کـی بنـــــدد او کـــــمر به فـــــنا و زوال مـــن

گفتــــم که عــــاشق اسـت به مهر و وصال من

گـفتم فقــــــط هم اوسـت جــــواب ســـــوال من

آنکـس که هـــــست در همه جا پر و بـــال من

دیـدم فــــــنا نمـــــود و نپرســـــید حـــــال من

گفتم یقــــین که صـــخره و کوه است یــار من

پر از غـــــرور و فر و شکــــوه است یار من

کـــشتی اگر شـــکسته ، چو نوح است یار من

این جسم خسته هست و چو روح است یار من

از غیر عــــشق من به ســـتوه است یــــار من

دیدم که دوســـت نیست و عــــدو است یار من

گـــــفتم کــــجا که یار از من خســــته می شود

این در کـــــجا به روی  دـــلم بســــته می شود

این گـــل کجا به دست کســـی دســــته می شود

از بند عـــــشق پــاک کــــجا رستـــــه می شود

از دام و بــــند یـــار چـــــرا جـــــسته می شود

دیدم که جــــست و دام چه بگـــــسسته می شود

                                                                       شاعری گمنام