چه بنویسم؟

دیگر آن نای و توانم رفته است

دیگر آن تاب و توانم رفته است

دیگر این دستانم

این قلم جانم

رو به خاموشی می رود

تا به کجا بنویسم که باز آیی

بنگر به تن خسته ام

تو بگو برای این جان به تابوت بسته ام

من چه بنویسم؟.......

من چه بنویسم قـــلم در دسـت من مردست

روح شـــادی در دل شادابـــم افــــسردست

من چه بنویسم که گل خندان و شـادان است

باغ گل درسیــنه ی من خشـک و پژمردست

من چه بنویسم که بغــضم در گلو خشکــــید

من چه بنویــسم که از دل رخت بـــست امـید

من چه بنویســم که خشــکید این قلم از غـم

این قلــــم در دســـت من پر گشـــته از ماتم

بــــس نوشــت از آرزوهایی که پژمــــردند

روح را فرســـوده کرد و، جان و دل را هم

من چه بنویـــسم که غم در چهره ام شادست

دیگر این خورشــــید از آن بــام افتــــادست

مــــن چه بنویــــسم که هر چه آرزویــم بود

خـوب، آگاهم که همچـــون خاک بر بادست

من چه بنویســـم قلم را کـــرده ام غمــــگین

سینـــه ات را کرده ام از غـصه ها سنــگین

من چه بنویســم که دیگر سفره ی دل نیست

همچو سابــق سفـره ای سرزنده و رنگیـــن

من چه بنویــسم عـــرق از شــــرم بر رویم

کــوره راهی جســــته نا همــــوار می پویم

مـن خـــطا کردم،گــــنه کردم به تا وانــــش

جان کنـــم باشد ســــزایم ،فــــاش می گـویم

هر چـــه بنویســــم دگر از نا مرادیهــــاست

از دل تنـــگ است و از پایـان شادیــــهاست

هر چـــه بنویــــسم بود از قـــــصه ی پایان

انتـــــهای قــــصه ی پـــر درد زیـــــبایــان

هر بنویــــسم بـــود از نیســــتی و مـــــرگ

کــــندن جـــــان در میان دامـــن جــانــــان

شاعری گمنام

سالهاست پشت این پنجره ی  فاصله ها منتظرم

بگشا پنجره ی دلت را

پنجره ی چشمانت را

مرا پذیرا باش

این تن خسته و قلب رنجورم منتظر است

باز کن پنجره را.....

باز کــــن بار دگـــــر پنجـــــره را

دیــدنی هســــت از آن پنـــجره گل

ز گل عــــشق تو پر بــــاغ دلـــــم

بــاز فریـــــاد کند حـــــنجره گــــل

                باز کـــن بار دگــــــر پنجـــــره را

                 دیدنی هــــست گــــل باغ رخـــــت

                 باغ عشـــق تو ز بـــس تازه و سبز

                 تــــازه در دل بکــــند داغ رخــــت

                            تـــو به تو ایـن همه گل در دل باغ

                            روشــنی بــــخش دو چشــمان منـند

                            جان نــوازند و فرحبخش چو عشق

                            همه گلهــــای دلــــت جان مــــنــند

                شـــود آیا که پس از این هــمه رنج

                ره دهـــی بلبل سرگشـــته به بـــاغ

                خــــسته از این هـــمه پرواز کنون

                باز با شـــوق تو برگشــــته به بـاغ

شــــود آیــــــا که در بــــاغ دلــــت

بـــــاز بر بلــــبل گمـــــراه کـــــنی

با گـــــل ناز و لطــــیف دل خــــود

بـــــلبل گمـــــشده همـــــراه کنـــی

                شــــــود آیــا که در بــــاغ دلـــــت

                بـــــاز یکبـــار دگـــر باز شــــــود

               باز این حنــــجره ی خـسـته ی من

               پر زشـــوق گــــل و آواز شــــــود

                            شــــود آیــا که از این پنجــــــره ها

                            هـــــمه ی بـاغ و گلسـتــــان تو دیـد

                            شـــــود آیا که دهــــی بر دل مــــن

                            به گلســـــتان و گــــل و باغ نویــــد

                پشــــت باغ دل تو پنــــــجره است

              که تـــوان دید از آن پنـــجره عشق

              از همه ســــمت ز فریـــاد پر است

              به امیــــد تو در این حــنجره عشق

پشــــت این پنجــره من با دل خود

محــــو در اینـــــهمه زیــــبایی تـو

سالهـــا هســت از این پنـــجره من

شاهـــــد عــــشق تماشــــایی تـــــو

                می زنـــم آتـــــش و بر باد دهـــــم

                بی وجــــودت همه خاکســـتر عمر

                بســــته ام عــــهد که با دل باشــــم

                پشــــــت این پنـــــجره تا آخر عمر

                            عــــهد بستیــــم مــن و دل بکنـــیم

                            کــــمتر از یک سر مـــو فاصله را

                            هر دو هستــــیم کنون آخر خـــــط

                            خـــــتم سازیــــم دگر غائلـــــــه را

                                                       شاعری گمنام