حال که بی تو نشسته ام

حال که تنها و سرگشته ام

حال که پریشان و شکسته ام

تو برایم بگو

که چگونه سر کنم این درد را

این ماتم واین غم را....

   بـــعد از این گر نکــــنم چاک گریبان چه کنم؟

   مایه ی ننگ بود جان ،پس از او جان چه کنم

    هر که او را بــــــپرستد بپرســــتم چو خـــــدا

    قــــبله ی آخر من او بود،ایــــمان چه کـــــنم؟

    اوست از حیرت و سرگشــتگی ام داده نجات

    باز بی روی عزیزش دل حــــــیران چه کنم؟

   عــشق ما رنگ بهار است، کنون تازه و سبز

    بی رخش با شبـــح سرد زمســـــتان چه کنم؟

                          قحــــطی عشـــــق شود، مــهر نورزد اگر او

                          گرنبــــاشد چه کنم؟ مهر فــــــراوان چه کنم؟

                          کعبه با شـــوق تو نزدیک و بــــیابان پر خار

                          در ره عشـــق تو با خار مغــــــیلان چه کنم؟

                          زور عشـــق است که انسان بــنماید دد و دیو

                          بی دم عشــق به این نفس چو حیوان چه کنم؟

                          عشـــق تو آبی و آرام چـــو اقـــــیانوس است

                          موج برخـــاست اگر از سر طــوفان چه کنم؟

                                                                 شاعری گمنام

این دشت زخم دل من است

زخم های این دل شکسته ام

چه بگویم که این دلم

به دریای خون نشسته است

و تنها بر لبانم

این نقش بسته است:

تشنه ی وجودتم یا حسین

در میـــــان خیمـــــه های شـــــاه دیــن

کـــودکــان از رنــــج بی آبی حــــزین

                       العــــطـش بانــگ رسـایی گشــــته بود

                       آب همچــــــون کیمــــیایی گشــــته بود

یا عمو جـــان، یا عمــو جــان ورد لب

از عطـــــش بر جانـــشان افتــاده تــب

                      تشـــنـــــگان را ســـخت مـی آزرد آب

                      آبــروی خــــویـــش را می بـــــرد آب

گریــه ی اطفـــــال چـــون گـوش کرد

پرچـــــم سبــــز عــــلی بر دوش کـرد

                      از حسیــــن بن علـــی فـرمان گـــرفت

                      مشک را بر دوش همچون جان گرفت

چــــون به پهــن شانه اش افکند مشک

بر رخ ماهــــش قمــــر میبــرد رشک

                      پهــــن در آن دشـــت، عطـــر یاس شد

                      ســوی میـــــدان حــــضرت عبـاس شد

جز خــــدا در آن میـــان یاری نداشت

زان همه لشـــکر جلــــوداری نـداشت

                    کی تـــــواند خصــــم تاب آوردنـــش؟

                    منصـــــرف کــــردن ز آب آوردنـش

تاب بر تیغـــــش نبـــود المـــــاس را

آفریــــن میزد حـــسین، عبـــــاس را

                    گوییــــا نور شــــهاب و رعـــــد بود

                    در کنـــار دجـــــله آمـــد او فـــــرود

تا رســــاند آب را بی تــــــاب بــــود

هم به دست و هم به چشـمش آب بود

                     دســـت خود را زیر آب صـــاف زد

                    پــــرت کرد آب و بر اطـــــراف زد

آب را تا آسمــــان پرتـــــاب کــــرد

آب را هـــم از خجــــالت آب کـــرد

                       آتشــــی در جـــان آب انـــــداخت او

                       کار آبـــی را به آتــــش ساخــــت او

اشک زین بیــــداد بر افلاک ریخت

آبــــروی آب را بر خـاک ریخــــت

                       از کــــنار دجـــــله گر ناشـــــاد شد

                       آبـــــــروی آب هم بر بـــــاد شـــــد

آب را داغـــــی به دل بنهاد و رفت

آب را عبــــاس آتـــــش داد و رفت

                       تشــنه کام و دل پر از خوناب رفت

                      آبروی دجـــله همچـــــون آب رفت

در میان چشــــم او پـر بـود اشک

تشنه لب از آب پر بـنـمود مشــک

                        مردی از عــباس می آموخت آب

                       درمیان مشک هم می سـوخت آب

سینــه اش از غـــیرت او داغ شـد

آب هـم بر مردیــش مشــــتاق شـد

                      از آب دجـــله ای مسلمان کمـتری

                      گر ز پیش تشنــــه راحت بگذری

گر فقیری را نگیری هر دو دست

مکتـــب عـــباس را دادی شکست

                      گر که ننوازی یتیمی را چو جـان

                       مکتــــب عبــــاس را دادی زیان

شاعری گمنام

این ایام سوگواری

ایام خون و غم

ایام درد و رنج

ایام اشک و زخم

                      را به تمام شما عاشقان و به سوگ نشستگان

                                            تسلیت می گویم

                                التماس دعـــــــــــــــــا