هر گاه خیالت در فراسوی ذهنم

سو سو میزند

این شعر حافظ در ذهنم پرسه میزند

ای یار

با خیالت هم خوشیم

پس به شادی میخوانم برای خیالت

که هیچگاه تنهایم نمی گذارد:

یک جهـــــان مژده که آن یار جهـــــان بیـــن آمد

قــــوت روح و تـــــن و جـــان و دل و دیــن آمد

بر زبـــــان بـــود دعـــــا کـــــز ملـــک آمین آمد

(( سحــــــرم دولـــت بیـــــدار به بالیــــــن آمد   

گــــفت بر خـیز که آن خــــــسرو شــیرین آمد))

خــــوش خـــــبر ای دل خرم که به کامــــت ایام

یمــــن این مـــــژده که یار آمد و معشوقه به کام

برو در میکده عـــــشق و از آن بــــــاده مـــــدام

((قدحی درکش و سرخــــوش به تمـــــاشا بخرام

تا ببیــــنی که نـــــگارت به چه آیـــــین آمـــــد))

ای گــــل از پرده کنــــون چــــــهره ی زیبا بنمای

بلـــبلا نزد گلـــــت نغــــــمه ی ســـــوزان بسرای

به تـــــماشای بــــهاران ز گلـــســــــتان به در آی

(( مــــــژدگانی بده ای خــــلوتی نافــــــه گشای

که ز صـــــحرای خـــــــتن آهوی مشکین آمد))

یــــار آبــــی به دل افروختـــــگان بـــــاز آورد

درس عشـــــقی به نـــــو آموخــــتگان باز آورد

شــــادمانی به غــــم اندوختــــــگان بـــــاز آورد

((گـــــریه آبی به رخ سوختــــــگان بــــاز آورد

نـــــاله فریــــاد رس عاشـــــق مسکــــــین آمد))

دل ز شــــوق رخ دلـــــدار نگنجــــیده به پوست

باده خـــــوردن به در میکـــده دوســـت نکوست

از سبــــویی که رخ و نقــــــش دلارام بر اوست

((ساقیـــا می بده و غم مخور از دشمن و دوست

که به کــــام دل مـــــا آن بـــشد و ایــــن آمــــد))

طایـــــر دولـــــت آن یــــار چو بنمـــــود گــــذار

دست وصلــــم چو بشد حلقه به گـــــیسوی نگــار

زهر هجـــــران بچـــــشانید فلـــــک آخـــر کــار

((رسم بد عــــهدی ایام چـــــو دید ابـــــر بــهار

گریه اش بر ســــمن و ســـنبل و نســرین آمد))

دل ســــودازده در چنــــگ ســــیه گیـــسوییست

خرقه ی جــــان به گروگان رخ مــه روییـــست

عـــــقل حیــــرتزده آواره او هـــر سویــــــیست

(( مرغ دل باز هــــوادار کــــمان ابروییــست

ای کــــبوتر نگــــران باش که شاهیــــن آمد))

بــــاغ مشــــاطه گـــــر آراست به سنــــبل کاکل

تاج آویخــــت به سر شــــد چــــمن آرا سنـــــبل

چشــــــمه سویی به خروش آمد و خندان شد گل

(( چون صبــــا گفته ی حافـــــظ بشـــنید از بلبل

عنـــــبر افشـــــان به تـــماشای ریاحیـــــن آمد))

                                             شاعری گمنام

دوستان عزیز

این تضمینی از شعر زیبای حافظ بود

بیتهایی که در پرانتز ذکر شده است شعر حافظ می باشد

و دیگر بیتها مربوط به اشعار شاعر گمنام می باشد

گر چه میدانم سراسر اشکال است و یه جور شرمندگی هم دارد

چون استفاده از اشعار بزرگی چون حافظ در شعرکار بسی دشوار

و همچنین پر رویی نیز به شمار می آید( به خصوص برای شاعرانی مثل شاعر

گمنام که در شعر بسیار مبتدی هستند و هنوز اول راه می باشند)

اما به بزرگی خودتون ببخشید

گنجــــیست بزرگ غمـخانه ی دل

رحمــــی ندهـم ، در خـــانه ی دل

عاقــــل نشــــود ، دیـــوانـــه ی دل

از عــربـــده ی مـــــستـــانه ی دل

شــد ســـرو بــــلند ، دردانه ی دل

گنــــجیست بزرگ غمـخانه ی دل

                                                            شاعر گمنام