راهيست راه عشق كه هيچش كناره نيست...آنجا جز آنكه جان بسپارند چاره نيست
کی نوید رهایی میدهی؟
رهایی از دوزخ فراقت؟
کی مینویسی نام مرا
در کنار نام وصالت؟
انتظارم را پایانی هست؟
تو بگو....
کی میکنی مراعات؟
در وادی خرابــــات عقــــل سلیم هیــهات
آنجـــــاست دوستان را با دشـــــمنان مــــــماشات
بتوانم ای دوصد کاش بی روی توکنم فاش
دوزخ مـــراسـت پـاداش جـــــنت مرا مــــــکافات
من دل دهـــم برایت ســـر افکــــنم به پایت
جـــــان را کنـــــم فدایــت مردی نـــــمایم اثبــــات
ای رشــــک ماهپــــــاره داغ دل ســـــتاره
بـــنما تو یـــک اشـــــاره تا ســــر نهـــــیم در پات
چندی شدست معمول ای یارخوب و مقبول
خــــلقی به توست مشــــغول من با تو در مناجات
ای عــــشق جاودانه مــــردم در این میــانه
ای آفــــــت زمانه کـــــی میـــــکنی مــراعــــــات؟
شاعری گمنام
دلم ناگهان گرفت
برایش دعا کنید
برای دلم.....
یکشنبه 30 اردیبهشت1386 توسط شوریده (مرسا) و ابراهيم |
چگونه میتوان این زخمهای دوباره تازه شده را
التیام بخشید
زخمهایی که کهنگی اش هر روز تازه می شود
نمیدانم
کاش برای یک بار
آرام میگرفتم....
.
دلم برای دلم می سوزد....
کاریست ســـخت مـشکل از آن رفـــیق یک دل
زخمیــست کــهنه بر دل بی مرهـم است و دارو
در هـــجر روی زیــبا از اشـــک چــــشم ما را
دریاســــت روی دریا نهریــــست جـوی در جو
امــــید رفــــته بر بـــاد زان می دود به فـــریاد
از زخـــــم سخت صـــیاد در دشــت و کوه آهو
یاری که دل نــــیازرد وانـــدوه من بسـی خورد
حیــفش ز دست من برد افسـون و سحر و جادو
آن یار نـــیک آداب چـــون داد چـــشم خود تاب
تـــخریب کرد مــــحراب وانداخـــــت زیر ابرو
از بـــــس که دشـــــمنانم کاهـــــیده اند جـــــانم
دیــــــگر نمــــــیتوانم بـــا یـــــــار روی در رو
آن دشمـــــنان دیــــرین یاران کـــیــــنه آییـــــن
بســـــتند روی شاهین پــــرواز را ز هر ســو
شاعر گمنام
پر و بالم شکست
پرواز را دوباره برایم معنا کن
پرواز با تو بودن را.....
شنبه 22 اردیبهشت1386 توسط شوریده (مرسا) و ابراهيم |
دلم باز از دوری تو
غرق خون گشت
تو بگو چگونه آرامش کنم
که هر لحظه نام تو را فریاد می کشد
با این کوله بار غمت
چگونه منتظرت بمانم؟
گاه می پرسم تو می آیی؟
از کدام کوچه ی بی قراری
و با کدام سپیده
با خود میگویم آیا میتوان باز هم در این فاصله ها منتظر ماند
باز دلم آهسته می گوید
باید منتظر ماند...باید سوخت
بیچاره دلم.....
بار غمت به جان کـشم درد تو بی امان کشم
سینه بــسوخت آتشـت شـــعله سر زبان کشم
اینهمه عشق اوست را جان بنـهیم دوست را
تیغ بریده پوســـت را تا دل اسـتخـــوان کشم
رفته ای از دیار دل کار تو نیــست کار دل
گر نـــشوی تو یار دل پا به سر جــهان کشم
خــــصم اگر حـــسد کند راه وصـــال سد کند
گر مـــژه ات مدد کند تـــیر تو در کمان کشم
یکشنبه 16 اردیبهشت1386 توسط شوریده (مرسا) و ابراهيم |
کاش امشب باز بیایی
در را گشایم به رویت
با دلبخندی خوش دلم را به دست نوازش بسپاری
و دستان سردم را
با گرمای دستان مهربانت زندگی ببخشی
وای اگر بیایی
چه شوری سر تا پایم را فرا گیرد
کاش امشب بیایی
تنها در خواب سحرگاهانم
همینم کافیست......
شــــــــــــــده دیوانه دل عاقــل من
زخــم بی مرهم تــــو بـر دل من
گـــــریه های دل و تنــــهایی جان
شده از عــشق تو این حاصــل من
غافـل از یاد تـــــو یــکدم نــــتوان
چــه گذشـــته به دل غــــافل مــــن
به جز این کعــــبه طـــــوافی نکنم
چه سرشتـــی تو به آب و گــل من
بار الـــها اگرم کــــشت به جــــور
از بــــلا دور نــــــما قـــــاتل مــن
یکشنبه 9 اردیبهشت1386 توسط شوریده (مرسا) و ابراهيم |
به گمانم تنها ماندم برای همیشه
به گمانم نمی آیی برای همیشه
به گمانم در هجران روی تو اسیرم برای همیشه
به گمانم تمام این گمانها
تنها و تنها
یک گمان است برای همیشه
و باز من منتظرم برای همیشه.......
شده ام چــــو روح سردی به مغــاک یک مزاری
به امیــــد لاله رویی به هـــــوای گـل عــــــذاری
به امیـــد اینکه روزی غـــــم مــن ز دل زدایــــی
همه عمــــر انتظارم، عجــــبا چــــه انتــــــظاری
نتــــوان به تو رسیـــدن ، نتــــوان ز تو بــــریدن
نتــــوان بریدن امیــــد و نـه یــــک امیــــــدواری
شده ام چو کوه موجی که به صخره هر چه کوبم
نه ترک به صخره آید ، نه شکسته یک حصاری
شده ام چــــــو گردبـادی که به دور خود بپــــیچم
نه گشایشـــم به دشـــتی ، نه گشـــایشم به کــاری
نه عــــجب که این معمـــا همه جـــان من بــکاهد
که تماـــم جان خود را همه بســــته ام به یــــاری
به چـــه دوزخــــی فتــــادم که ره گریــــز نبـــوَد
عجـــبا چه ســـخت دردی ، عجبـا چه روزگاری
نه رهـــیدن از تو بتوان که به پا تو سخــت دامی
نه گسستن از تو بتوان که به جان تو ریشه داری
چو بلـــوط سخت جانـــم که به پایــــت ایســــتادم
نه چو بــــید هـــرزه لرزی ز نسیــــم کم مـداری
شنبه 1 اردیبهشت1386 توسط شوریده (مرسا) و ابراهيم |
Designed By ebi
