جواب نی نامه ی حضرت مولانا

مشنو از نی ،نی حصیر و بوریاست             

بشنــو از دل کان حریــــم کبــــریاست

کــز تهـــی مغزی بــــود نالیـــــدنش            

زان بتـــــر بر نـــــاله ها بالیـــــدنــش

بلـــبل از خـــامی فغـــــان سر میدهد           

بی صــــدا پــــروانه جان در مــــیدهد

هر که نوآمـــوز عشــــق او پر صدا            

پختگان محـــوند در صــــبر و رضـــا

عاشــــق ناپخـــته اندر قیــــــل و قال           

 پخـــــتگان صــــادق اندر شـــور و حال

در نیستـــان ریشــــه و پی ماندنیست           

هر چه بی ریشه است دور افکنــدنیست

بی پــی و بی ریشه دل خون می شود          

از نیستان نیـــــز بـــــیرون می شــــود

مغــزدار اندر نیستان سر خوش است           

 چون تهی شــــد نی سزایش آتـش است

نی تهی چــون شد ز اصلش دور ماند          

تا ابد هجــــر و ز وصـــــلش دور ماند

بنـــــد بنــــد نی به بنــــد خویشـــــتن          

 کی رها گـــــردد ز بنــــــد خویشــــتن

هر که در بـــند خود افتــــد بنده است          

 لاجــــــرم آتــــش بر او زیــــبنده است

پیـــــش هر جمعیـــــتی نالان شــــود          

 کـــــو رها از بــــند تا سلـــــطان شـود

ناله اش جـــز آز پیچـــــاپیــــچ نیست         

چون درونــــش بشکـنی جز هیچ نیست

مشنـو از نی ،نی حصیر و بوریاست          

 بـــشنو از دل کان حریــــم کبریــــاست

در حریمـــش نیست جز تقدیس عشق         

 یک جهان تعظـــــیم بر تنــــدیس عشق

نیســـت کس آنـــجا به بند خویشــــتن         

 هر که را بینـــــی بــــود بی خویــــشتن

هر حــــکایت بشــــــنوی آنجا، زلال         

هر الف کـــــو شد کــــدر گردیــــده دال

قصــــه ها آنــــجا ز مه شفــــــاف تر         

 از زلال هــــر زلالی صــــــاف تــــــر

میتــــوان خـــورشید را هم بر نتـافت           

 می توان از نــــور آنســـــوتر شــتافت

می توان با دل قیـــــامت را ســـــرود          

 می تـوان آن ســــرو قــــامت را سرود

می تـــوان او را به دل مهــــمان نمود          

 می توان دل را ز ننــــــگ غـــــم زدود

مشنـــو از نی،نی حصیر و بوریاست           

نی تهی مغـــــز و اسیــــــــر بندهاست

نـــــاله ی دل نــاله ی آهنــــــگ رود           

 تــــازه هــــای زنــــدگـــــانی را درود

نـاله ی دل نـــــاله ی سازندگـــــیست            

شور و شوق و ذوق هر سر زندگیست

ناله ی نی ناله ی هجـــران و مـــرگ           

 نـــاله ی دل از بهــــــار و نور و برگ

ناله ی نـــی دوری و هجران ز اصل           

 حرف دل حـــرف رســـــیدنها و وصل

مشنو از نی، نی حصـیر و بوریاست           

 نی تــــهی مغز و اســـــیر بنــــدهاست

سلام

این شعری که نوشتم یکی دیگر از سروده های

شاعر گمنام است

که  دو جایزه هم گرفته است

و حال هم برای شعر دانشجویی فرستاده شده است

امیدوارم شما و حضرت مولانا این جسارت شاعر گمنام رو ببخشید

به درخواست چند نفر از دوستان که این شعر رو قبلا

براشون خونده بودم نوشتم

امیدوارم مورد قبول شما عزیزان باشه