گمان می کردم که

می توانم ترک گویم

تمام احساس دلم را

تمام حس بودنم را

تمام شوق خواندنم را

اما دانستم

که من تنها با اینها زنده ام

نفسم

بودنم

خواندنم

و طپش دلم

با این زخمها

با این تنهایی ها

و با این هجران زنده است...

عــاقــــبت از شـــهردل بـــیرون کنـــــم

عشــــق و شــــوق وشورو احســاس ترا

بــا تبــــر از ریــــشه آخــــر می زنــــم

ریــــشه ی عــــطر گـــــل یــــاس تـــرا

عاقــــبت ای دوســـت بر هـــم می زنــم

در دل بــــــی طـــاقتـــــم هنـــــجارهــــا

هر چـــه گــل هـــست باز پرپر میـــکنم

مـــی نـــشانـــــم در گلــــستان خــــارها

خــــوب بــــودن را دگر من خســـــته ام

مــــی روم دیـــگر بـــه استــــقبال بـــــد

ســــرنــــوشــت بی تـــــرحـــــم از ازل

از بــــرای زنــــدگــــی زد فــــال بـــــد

غـــصه و تشویش و رنج و اضـــطراب

لـــحظه ای از حال مــــن غافــــل نــشد

ویـــن دل دیــــوانــــه ی دیـــــوانـــه را

التــماســــش کــــردم و عاقـــــل نـــــشد

هـــر که دم زد از وفـــا شـد بـــی وفـــا

خـــسته شد این واژه بس نـیرنگ خورد

دل که خـون می  خـورد عـمری عاقـبت

سـنگ شد بــس جای خونها سنگ خورد

مردمــی بــــــودن مـرا فرســـــوده کرد

بــس که دل نامــــردمی ها دیــــده است

بســــکه دل را مار و عــــقرب نیـش زد

از طــــناب ســـــاده هم ترســــــیده است

هر که بد،خوب است وهرکس خوب، بد

گویـــیـا برعکــــس می گــــردد فـــــلک

هرکه شیطان است و افسون ساز و پست

می شود در چــــشم مردم چــــون مـــلک

ایــن خلایــــق دل نمی خواهـــند و مــــن

پـــــر ز آهـــــن می نــــمایـــم سیـــــنه را

عشـــق را از سیــــنه می ســــازم تــــهی

جــــای آن پـــــر مـــی نمـــــایم کــــینه را

                                              شاعر گمنام

اما عاقبت

نتوانستم.....

تا کی ببارم

بر دشت تنهایی ام

تا شاید حضورت جوانه زند

تاشاید گل رخت را به نظاره بنشینم

چه سخت است

چه تلخ است

لحظه های نبودنت

لحظه های نخواندن شعر نگاهت

با تنهایی دفتر تغزلم چه کنم؟

وقتی تو نیستی

وقتی وجود شعر آگینت نیست

خسته ام

خسته از انتظار پشت پنجره

تا هنگامی که می آیی

و چون ماهی در طلب دریا

و چون پروانه در حسرت آتش

پنجره را ترک میگویم

و به سویت رها می شوم

اما

تنها وهم سبز خیالت را در آغوش می کشم

و تشنه تر باز میگردم

آه

لحظه هایم رنگ باخته است

لحظه هایم بی تو تاریک است

بوی مرگ میدهد

مرگ آرزوها

مرگ شادیها

مرگ با تو بودنها

مرگ عشق

و من

در این تاریکی اسیرم

اسیری که

نانش

نوایش

نایش

زندگی اش

رهایی اش

بودنش

خواندنش

ماندنش

طپش قلبش

سرخی گونه اش

نگاهش

با حضور تو جان میگرد

.

.

افسوس که.....

شب تا سحر چون بشکفد نام تو بر لبهای من

دل را چراغانی کنم روشن شود شبـــهای من

از دوریت در آتــــشم گر آهــی از دل میکشم

آتــش بگیرد جان من با ذکــر یا رب های من

روزگار غریبیست

شاعر گمنام هم بر تنهایی ام

شعری نمی سراید

و من خسته دل

در رکودی آتشین اسیرم

گرفته دل

و فسرده جان

منتظرم.....

چشمانم سرخ انتظار است

و دوباره نیمه ماه

میلادت را مژده میدهد

بیا

و میلادت را با حضور سبزت
گل باران کن

مستم و عربده جویـــم که هوار تو کشم        انتــظار تـو کـــشم

جان بی جان دلـــم را به کــنار تو کـشم        انتــظار تـو کشـــم

آب وجاروکــنم ازآب دو چـشم ومژگان        همه جاعــطرفـشان

گل جان برسـر تیــغ وبن خار تو کشــم         انتـــظار تو کـــشم

توکجایی که دل ازغیبت توغم زده است         روح ماتم زده است

کوچ سازم ز وطـــن دل به دیار تو کشم         انــــتظار تو کـــشم

همه در مشغـــله زلف گل افشــــان تواند         خــلق حــیران تواند

گل پایــــیزی جان را به بــهار تو کـــشم         انـــتظار تـو کـــشم

پشت خورشید ازاین غیبت دیرینه شکست        دل آییـــنه شــکست

بر دو چشمان عوض سرمه غبار تو کشم         انـــتظار تـو کـــشم