زخم نهان مرهم نهان

شش روز

vadiyezakhm — Thu, 17 Dec 2009 15:26:18 GMT

با این که ساعت ۱۲ ظهره ولی چه قدر هوا اینجا سرده، خوب شد لباس گرم برداشتم

ــ آقا ماشين مي خواي؟

نه، مرسي

ــ اتاق نمي خواي؟

نه آقا ، مرسي

ــ نزديك حرمه ها

آقا مي رم خونه ي فاميلمون، بي خيال

عجب كيليدي بود

خب از كدوم ور برم؟ آهان

تا سر خيابونشون با ماشين مي رم، بعدش يه كم پياده مي رم كه وقت بگذره تا اونم برسه

. . .

آقا پياده مي شم، مرسي. بفرماييد

. . .

سلام

ــ سلام

يه دسته نرگس مي خواستم

ــ بفرماييد

مرسي

....................

رسيدم دم خونه شون. با مامان و داداشش سلام و احوال پرسي كردم. خودش خونه نبود. تو راه دانشگاه به خونه بود كه من زودتر از اون رسيده بودم. دلم مي خواست وقتي ميام باشه و ازم استقبال كنه ولي خوشحال بودم كه واسه اولين بار اون از يه شهر ديگه مياد خونه ي خودشون و من ازش استقبال مي كنم.

تقريبا يه ساعت منتظر بودم تا برسه. ولي يه ساعتش خيلي طولاني و سخت گذشت.

اما همين كه رسيد و چشماشو ديدم انگار تمام دنيا مال من شده بود. آرامش خاصي وجودمو فرا گرفت. همه ي سختي ها و دلتنگي هايي كه اين ۲ ماه ( تقريبا ۷۰ روز ) تحمل كرده بودم تو همون نگاه اول از بين رفت و من خيلي خوشحال بودم كه بازم پيش هم هستيم و دلم مي خواست لحظه ها مثل اون يك ساعت كند بگذرن اما ...

بعد از ۲ ماه و اندي، بيشتر از ۵ ۶ روز نتونستيم پيش هم باشيم. تازه اونم با كلي هماهنگي با استاد و ...

تو اين ۶ روز دلم خيلي آروم بود. آرامشي از جنس عشق. البته تا وقتي تو خونه ي خودمون نباشيم و خيلي از مسايلي كه الان داريم حل نشه به آرامشي كه با خيال راحت باشه نمي رسم. اما با شرايط روحي سختي كه داشتم، همين كه كنارش بودم بزرگترين نعمت خدا بود

روز تولدش گذشته بود اما شب عيد غدير تولد گرفتيم و خيلي خنديديم و به همه خوش گذشت. بعد از تولد فيلمي كه از خودمون گرفته بوديم رو ديديم و به ديوونه بازي هاي من خنديديم. ( دوستان از من به شما برادرانه نصيحت : تو مهموني ها جو گير نشيد. خودتون فكر مي كنيد حركاتتون عاديه ولي وقتي فيلم خودتونو ببينيد از خجالت آب مي شيد )

چند باري هم بيرون رفتيم و خلاصه خوش گذشت. اما خيلي كم بود

بعد از ۷۰ روز دوري فقط ۶ روز ؟؟؟ خدايي خيلي ستمه. دفعه ي بعد هم كه مي تونيم همديگرو ببينيم بعد امتحاناست، يعني اول بهمن

يه نصيحت برادرانه ي ديگه : سعي كنيد با همشهري خودتون ازدواج كنيد، چون راه دور خيلي سختي مي كشيد.

در اين كه مرسا بهترين بانوي دنياست شكي ندارم و هميشه خدا رو شكر مي كنم كه بهترين فرشته خودشو نصيب من كرده، اما همين بهترين بودنش تحمل دوري رو سخت تر مي كنه

پي نوشت:

ـ اين دفعه پي نوشت نداره. به جاش نصيحت برادرانه داشت

- البته يه چيزي هست كه نمي تونم نگم :

عشق دور از آغوشم دوست دارم و دلم خيلي برات تنگه

هفدهمين ماهگرد آرامش قلبهامون شكوفه بارون

ابراهيم

فراموش نشدنی

vadiyezakhm — Mon, 30 Nov 2009 10:35:18 GMT

خواب بودم که ساعت گفت صبح است

بیدار شدم

چرا از خمیازه های بعد خواب خبری نیست؟

خنکای اب صورتم را نوازش کرد

پرده ی پنجره را کنار زدم که نگاهم به کوچه افتاد

خدایا چه شده؟

این همان کوچه است؟

تا دیشب که همه چیز...

رفتم پایین

با تعجب فقط نگاه می کردم

انگار درختان جشن گرفته اند

جامه ی سبز آنها یک شبه رنگارنگ شده بود

و تمام کوچه پر شده بود از برگ

خوب که نگاه کردم دیدم در همه ی خیابان ها جشن است

تمام شهر لباسی به رنگ های گرم مداد رنگی به تن کرده بود

آسمان را دیدم و حیرتم بیشتر شد

خدایا چرا روز است و در آسمان ستاره؟

من که کسی را خبر نداده بودم

نمی دانستم که طبیعت منتظر خبر من نمی ماند

ماه و خورشید می رقصند و آسمان را ستاره باران کرده اند

و درختان با برگ هایشان پرنده ها را شادباش می کنند

آسمان و زمین مهیاست که من به تو بگویم:

یگانه میراث عشق تولدت مبارک

پی نوشت:

. منو ببخش که بدون اجازه و روزی غیر از 26 ام آپ کردم

هر کاری کردم نتونستم از کنار این روز بگذرم و تو وبلاگ چیزی نگم

. از اینکه به خاطر دانشگاه دوتامون نتونستم امروز رو پیشت باشم خیلی دلم گرفته

ولی خوشحالم که 5شنبه کنارتم

کوچه را نگاه کن ، با چشمان من

۸۸/۹/۹

ابراهیم

باز هم رویا

vadiyezakhm — Tue, 17 Nov 2009 05:29:18 GMT

رو به رویم نشسته ای، سبزی نگاهت را به کویری نگاهم دوخته ای، حس شادی تمام وجودم را پر میکند, دستانم را در دستان همیشه گرمت میگیری و بوسه ای بر آن میزنی، خونی تازه در رگهایم جاری می شود، شکوفه لبانت باز می شود و من هم لبخند می زنم، از دلتنگی ات می گویی و من از شنیدنش عاشق تر می شوم.... بلند می شوی و همان شاخه گل نرگسی را که برایم آورده ای را بر می داری، در کنارم می نشینی ، ساقه اش را کوتاه می کنی، لابه لای موهایم که بر روی شانه هایم ریخته است جای می دهی، با نگاهت و لبخندت می گویی که زیبا شده ام، می خندم و دستانم را دور گردنت حلقه می کنم، می گویی و می گویی ومی گویی و من از اینهمه شنیده ها شاد می شوم، حس بودنت در کنارم پروازم می دهد، نمی خواهم به دلتنگی هایم فکر کنم، تنها همین لحظه برایم کافیست و نمی خواهم تمام شود، شادم و شادم و شادم، مستم و مستم و مستم... خودم را در آغوشت جای می دهم و...

صدای زنگ ساعت همین رویا را هم از من میگیرد

باز هم دلتنگی

و چه رویایی.... !

می گذارم که بگذرد

اما نمی گذرد

بر تنم جا خوش کرده است

لنگرش را تا اعماق وجودم نشانه رفته است

می داند خسته ام و کم طاقت

اما با جانم عجین شده است

از او می خواهم که از تنم بیرونش کند

پاسخی نمی دهد

شاید هم می دهد و من نمی شنوم

اما، با توام, باور کن خسته ام!

کاش بروی! قول میدهم دلتنگت نشوم!

خیلی وقت است که دلم می خواهد شما را ببینم و عطر تن مهربانتان را تا عمق وجودم ببلعم و بر دستان همیشه گرمتان بوسه ای بکارم، میخواهم با تمام وجود از عشق و دل شما بگویم، از بی کرانیش، از سادگی اش، از پاکی اش، از مهربانیش،... می خواهم بارها و بارها بگویم که شما بهترین مادر روی زمین هستید ولی افسوس که این آرزو بر دلم مانده است، آرزوی دیدن روی ماهتان

مامان کوچولوی من

گرچه چند روز گذشته است( 18 آبان)

اما

تولدتان مبارک!

امیدوارم سالهای سال با تنی سالم و روحی آکنده از آرامش در کنار کسانی که دوستتان دارند زندگی کنید

مامانی جونم از اینکه در دل شما جای دارم بر خودم می بالم

دوستون دارم به اندازه دل پاکتون

هزاران بار تولدتان مبارک

دختر کوچولوی شما

پی نوشتها:

· شاید نوشته ها ربطی به هم نداشته باشه اما هر چی در دل داشتم را اندکی نوشتم...برایم دعا کنید تا روزدیدنش دلتنگی ها را صبر کنم( بیشتر از 2 ماه میشه ندیدمش)

·پاییز هیچ حرف تازه ای برای گفتن ندارد، با اینهمه، از منبر بلند باد بالا که میرود، درخت ها چه زود به گریه می افتند.... پاییز همیشه برایم معنای دیگریست...شاید چون زاده ی آنم ...

·از تو خوانده ام و می خوانم، از تو گفته ام و می گویم، از تو دیده ام و بینا شدم، از تو شنیده ام و شیدا شدم, با تو مانده ام و مانا شدم, با تو رقصیدم و رسوا شدم، بی تو چرخیدم و حیران شدم، بی تو خندیدم و گریان شدم, بی تو هستم و.... کاش روزی برای همیشه در کنارت باشم نازنینم!

·آخر این داستان من و تو دیگر از هم جدا نمی شویم... مگه نه؟

شانزدهمین ماهگرد یکی شدنمان مبارک

شوریده (مرسا)

من

vadiyezakhm — Sat, 17 Oct 2009 23:15:18 GMT

ديريست

در آغوش ندارم و نيستم

دست را حس نمي كنم

نمي شنوم طعم گرم نگاه را

و نمي بينم عطر ناز صدا را

آرامش حضور لمحه اي روحم را نمي سايد

و در پس خستگي ها شانه ام نوازش نمي شود

...

افكارم پريشان است و دركم نمي كنند

بي تابم و گويند دلتنگ مشو

بغض نشكفته ي دل را به زبان نتوان گفت

عمق دريا تو نبيني ز سر شبنم صبح

خدا را با تو نيستم

بر خود مگير

...

گاه نمي خواهم و هيچ

گاه مي خواهم و مي خواهم اما نمي شود

زندگي نه آن است كه تو مي پنداشتي

اما من آن زندگي را مي سازم

چون مي خواهم كه اين نباشد

و مي دانم كه مي توانم

دور نيست

. آره ، ربطي به ماهگرد نداشت. نوبتم بود و دلم اينا رو گفت

. دورم از تو

پانزدهمين ماهگرد يكي شدن دلامون مبارك

ابراهيم

به همين سادگي...

vadiyezakhm — Thu, 17 Sep 2009 06:20:18 GMT

جلوي كامپيوتر نشسته بود، دقيق نميدونم چي كار ميكرد چون من يه جورايي رو به روش نشسته بودم و صفحه مانيتور رو نمي ديدم، فكر ميكنم طبق معمول داشت آهنگ دانلود ميكرد( چون عاشق آهنگاي غمگين و قشنگه البته هر آهنگي رو هم نمي پسنده) زانوهامو بغل كرده بودم و چونمو گذاشته بودم رو پام و زل زده بودم به اون، به دستاش نگاه كردم كه داشت يه چيزي تايپ ميكرد و خيلي تند رو صفحه كيبورد ميگشت، به دستايي كه وقتي دستامو ميگيره پر ميشم از حس قشنگ مهربوني ، دستايي كه هر وقت از دستام دور ميشن انگار خيلي تنها ميشم، حواسش به من نبود كه دارم نگاش ميكنم، نگاهم رو از دستاش به آغوش گرمش دوختم، آغوشي كه وقتي به روم بازه و آروم بغلم ميكنه حس ميكنم امن ترين جاي دنياست و اونجا رو با هيچ جاي دنيا عوض نميكنم چون سرپناه آرزوهام و روياهام همين جاست،در هر ديدار اولين اتفاقي كه ميفته قرار گرفتن در همين بهترين جاي دنياست كه بيشترين آرامش رو بهمميده، و هر زمان كه در كنار هم باشيم و باز هم دلم تنگ بشه( ديوونه ام ديگه) خودمو مثل بچه ها ميندازم در آغوشش تا تمام اون دلتنگي ها و دلنگراني ها تموم بشه و اونم اول با تعجب اما بعد خيلي مهربون محكم بغلم ميكنه و چه قدر اون لحظه همون آغوش رو مي خواستم...سرمو بردم بالاتر و به صورت مهربون و ساده اش نگاه كردم و به لبهايي كه وقتي ميخنده دنيامو پر از سفيدي شادي ميكنه و منو اميدوار به آينده.... نميدونم چه مدت طول كشيد كه همينجور داشتم نگاش ميكردم و اينجوري ساكت بوديم اما يهو برگشت نگام كرد و گفت: چي شده؟ چرا ساكتي؟ به چي نگاه ميكني؟ ... به خودم اومدم و تو چشماش نگاه كردمو شونه هامو دادم بالا و يه لبخند كمرنگ زدم كه يعني هيچي... زبونم نمي چرخيد و اون لحظه نميتونستم چيزي بگم... گفت دانلود شد گوش بده... چيزي نگفتم ... صداي آهنگ ميومد يعني مي شنيدم اما نمي فهميدم چي ميگه حواسم يه جاي ديگه بود و نگاهم به چشماش گره خورده بود... چشماني كه بعد از شخصيت و اخلاق خوبش منو عاشق خودش كرد و هميشه از زيبايي و جذابيت چشماش براش ميگم و اينكه هيچ وقت بدون اونا نمي تونم زندگي كنم، نگاهي كه وقتي با نگاهم گره ميخوره ميخ كوبم ميكنه و يه جورايي طلسم ميشم، نگاهشو جدا كردو دوخت به صفحه مانيتور اما من داشتم نگاش مي كردم و قلبم تند تند ميزد، قلبي كه با همين نگاه بيشتر لرزيد و دور از همين نگاه خيلي بي تابي ميكنه، چشماني با مژه هاي بلند كه وقتي خيس ميشه جذابيتش چند برابر ميشه و قلب من بيشتر ميلرزه، چشماني كه هيچ وقت راضي به باروني شدنشون نيستم اما گاهي...چشماني كه وقتي ازم دوره دنيام تاريك ميشه و چشمانم بي نور، نگاهي كه هميشه تو خيالم پرسه ميزنه و برقش دنيامو روشن ميكنه،نگاهي كه وقتي ناراحتم نگران ميشه و با مهربوني ناراحتيمو كمرنگ ميكنه، من عاشق اين نگاهم!

آهنگ تموم شد ، اينو از نگاه كردن دوباره اش به چشمام و پرسيدن اينكه چه جوري بود؟ فهميدم اما تو نگاهش به غير از اين يه سوال ديگه هم بود كه چرا ساكتم؟ و من چون نمي خواستم اينو بپرسه چون نمي دونستم جوابشوچي بگم گفتم: نه زياد خوب نبود، اونم گفت آره خوب نبود، از جاش بلند شد و گفت الان ميام، و از اتاق رفت بيرون، به صندلي خالي بدون اون نگاه كردم، دلم خالي شد، و قلبم تند تند زد، انگار ديوارهاي اتاق داشتن خفم ميكردن، خيلي سريع از جام بلند شدم و از اتاق اومدم بيرون، رفته بود دست شويي، رو مبل تو هال نشستم و منتظر شدم كه بياد، اون اتاق واسم بدون اون خيلي ترسناك بود، تلويزيون رو روشن كردم و بدون توجه به برنامه اي كه نشون ميده به صفحش خيره شدم و تو ذهنم تمام اين لحظات رو مرور كردم، لحظاتي كه در كنارم آروم نشسته بود، وجود مهربون وخيلي آرومش رو دوست دارم و هيچ توقعي ندارم جز اينكه تنهام نذاره، يهو حس دوري و تنهايي افتاد تو تنم و براي فرار از اين حس رفتم تو آشپزخونه و براي خودمون دو تا چايي ريختم و كنارش دو تا شكلات كاكائويي گذاشتم( آخه من عاشق كاكائو هستم و اونم دوست داره) در همين لحظه اومد و با هم دوباره رفتيم پشت كامپيوتر نشستيم و چه قدر حس خوبي بود وقتي در كنارم مي نشست حتي اگه حرف نمي زد، اما گاهي دلم براي حرف زدناش تنگ ميشه، دوست دارم صداي قشنگ و مردونش تو گوشم بپيچه و پر بشم از حس خواستنش، وقتي با منه چه قدر روزها قشنگه و چه قدر اين دل آروم و شاده، واسم يه اهنگ ديگه گذاشته بود و دوتامون داشتيم گوش ميكرديم اما من به گذشته فكر ميكردم به روزهايي كه پر از التهاب بود، روزها و شبهايي كه نمي دونستيم آخر اين دوستي به كجا ميكشه و چه قدر دوست داشتم هر چه زودتر ببينمش اما نميشد، به يكم جلوترش فكر ميكردم به زماني كه با خانوادش در ميون گذاشت و من چه قدر مي ترسيدم از مخالفتشون، به بعدترش فكر ميكردم كه حس ميكردم هنوز به طور كامل از طرف خانوادش مورد قبول نيستم و چه قدر اين موضوع اذيتم ميكرد، به مراسم عقد و اون دلهره ها فكر ميكردم به روزي كه تو حرم قسم خورديم تا ابد همديگرو دوست داشته باشيم ،به روزهاي زيادي كه پارسال پيش هم بوديم و به مرور اين روزها كمتر و كمتر شد و ديدارها ديرتر و ديرتر، به الان فكر ميكردم كه رابطم با خانوادش بهتر شده اما اون صميميتي كه آرزوشو دارم نتونستم بر قرار كنم( البته به جز امير و عرفان كه دو تا برادرش هستن و خيلي باهاشون راحتم) به زمان طولاني اي كه سپري شد تا بالاخره ديدمش و الان در كنارش نشستم و داريم با هم آهنگ گوش ميديم،به آينده...نه آينده نه فقط همين حالا! چشام پر از اشك شد، نه اشك غم و نه شادي، يه اشكي كه داستان اين گذشته رو بيان مي كرد يه اشكي كه خودمم نمي دونم چرا تو چشام جمع شد اما نبايد گريه ميكردم چون رو به روي من نشسته بود، خودمو جمع و جور كردم و دوباره به چشماش نگاه كردم، آهنگ تموم شده بود و چون اون گفت قشنگ بود منم گفتم آره خوب بود،دوباره ازم پرسيد چي شده؟ و من كه جوابي نداشتم كه بدم بلند شدم و سرشو آروم بغل كردم و دستمو تو موهاي مشكي و پر پشتش كردم، ديگه نمي دونستم چه جوري جلوي اشكامو بگيرم ...

آره، روزهايي كه با هم هستيم به همين سادگي مي گذره و قرار نيست هيچ اتفاق عجيبي بيفته،بارها و بارها همين صحنه ها اتفاق ميفته و من بدون هيچ دليل خاصي دوست دارم زل بزنم بهش وسير نگاش كنم و تمام روزمو اين اتفاق پر كنه، من عاشق همين سادگيها هستم، عاشق نگاه كردن به كسي كه دلم به بهانه ي ديدنش مي تپه،و زل زدن به چشمايي كه دنيارو واسم خلاصه كرده و چه زود تموم ميشه ومن باز هم بايد روزهامو با همين خاطره ها بگذرونم به اميد يه ديدار دوباره كه معلوم نيست كي باشه، الان يه ماه از آخرين ديدارمون گذشته و باز من پرم از دلتنگي....

پي نوشت ها:

· شب 21 ماه رمضون رفتم حرم امام رضا، جاتون خالي عالي بود، حسابي خالي شدم، البته خيلي هم شلوغ بود، تو عمرم اينهمه جمعيت نديده بودم يك جا ( نه اين كه تا حالا نرفته باشم اما حس ميكردم اينبار شلوغ تر و قشنگ تره) ، موقع برگشت همه خيابونا رو بسته بودن مجبور شديم يكي دو كيلومتري پياده بريم ولي اينقدر جمعيت زياد بود كه مگه ميشد راه رفت؟ اما به تمام اين دردسرهاش مي ارزيد، واسه همتون دعا كردم و واسه همتون دو ركعت نماز خوندم( اگه خدا قابل بدونه) به قول داداشم زانوهام پينه بست اما آدميم كه نمي تونم دوستامو فراموش كنم اميدوارم خدا قبول كنه...

پارسال اين روزها در كنار ابي بودم اما امسال...

· ديگه چيزي ندارم بگم... الان لبريزم از احساس ديدن و خيره شدن به چشماي مهربونش

· افكارم در سرم جا نمي شود و مشكلاتم درحجم بودنم گنجايش نمي يابد... در يك كلام: زياد خوب نيستم!

· پليس پي قاتل مي گشت، چشم هايت را پشت عينك دودي قايم كردي!

چهاردهمين ماهگرد عهد بستن ابديمان مبارك

شوريده(مرسا)

vadiyezakhm — Mon, 17 Aug 2009 09:04:18 GMT

عالي بود

غير منتظره بود

و شايد بتونم بگم هنوز باورش هم سخته برامون كه تا الان پيش هم نشستيم

صبح روز 1 مرداد ماه ابي رسيد مشهد... باور كردنش سخت بود كه بالاخره خدا راضي به با هم بودن ما شده و دوباره مي تونيم همديگرو ببينيم، به دليل برخي مسائل روز 3 مرداد منو ابي با هم برگشتيم به تهران. قرار بود اين چند روز رو پيش هم باشيم اما چند روز تبديل شد به چند هفته و هنوز باورمون نميشه كه اينهمه مدت در كنار هم بوديم.

الان در كنار هم نشستيم و داريم اين مطلب رو با هم مي نويسيم. خيلي شيرينه و خيلي قشنگ.

شايد حكمت اونهمه در كنار هم نبودن حتي در روز سالگرد پيوندمون اين شد كه الان 28 روز پيش هم باشيم ( آخه من 28 ام بليت دارم واسه مشهد ).

واقعا اينبار نميدونيم چي بنويسيم خوب... مگه چيزي هم مي مونه واسه نوشتن؟ در كنار هم بودن و عاشقي كردن جز بودن در اون لحظه چيزي واسه گفتن نداره، مي فهمين كه؟!

همراه با نوشتن داريم آهنگ جديد محسن ياحقي به نام ( حتما تو هم يادته ) رو گوش ميديم( يه قسمت كوتاه آهنگ ):

من نميگم پيش من باش

نميگم عاشق من باش

نميگم به ياد من باش

حتي چشم به راه من باش

به خدا قسم قبول كن

جون اين عاشق خستت

نميخوام هيچي من از تو

جز همين كه تو فقط

نذار دلواپس عشقت بمونم نمي تونم

آخه اين دست خودم نيست ديوونم دوست دارم

( حالا ابي هم داره باهاش ميخونه... فداش بشم صداش قشنگه)

ابي ميگه: خدا نكنه

درسته فقط دو روز ديگه پيش هم هستيم اما نميخوام اينجا و الان كه پيش هم هستيم حرف از جدايي و باز دلتنگي بنويسم پس بي خيال...

مرسا: ابي تو چيزي نمي خواي بگي؟

ابي: ... چي بگم ، خوب تو همه چيو گفتي

مرسا: باشه تو هم كه فقط بلدي بگي همه چيو تو گفتي... خوب يه چيزي بگو ديگه

ابي: آهان يادم اومد يه چيز مهم مي خواستم بگم، خوب شد ازم پرسيدي

مرسا: خوب بگو ديگه، هميشه عادت داري منو زجركش كني تا بگي

ابي: ااااااااا نگو. باشه الان ميگم: مي خواستم بگم همسر نازنين تر از گل نرگسم سيزدهمين ماهگرد پيوند آسمونيمون مبارك ......... خيلي دوست دارم ميراث عشق

مرسا: ممنون عزيزم... اما گلم بايد اينو آخرش ميگفتيما... اينبار قانون شكني كردي... فداي اين قانون شكنيت برم من... بر تو هم مبارك باشه بهترين وفادار دنيا

ابي: خدا نكنــــــــــــــــــــــــــــــــه. اينقدر نگو...

خوب آخرشه ديگه. مگه بازم مي خواي چيزي بنويسي؟

مرسا: نه ديگه، حرفي نمونده... باشه اينم به خاطر تو

پايان گفتمان!

* اين روزها نميدونم چرا اكثر وبلاگهاي دوستان مبتلا به سكوت شده... كجايين بچه ها؟ چرا كم مينويسين؟ ( البته خودمون هم كم و بيش جزوشون هستيم )...

* حرفي نيست واسه گفتن... اميدواريم هميشه دلاتون پر باشه از شادي و عشق...واسمون دعا كنين

* گرچه ابي قانون شكني كرد اما باز هم ميخوايم اين آخر بگيم:

سيزدهمين ماهگرد پيوندمون مبارك

شوريده(مرسا) و ابراهيم

يك سال گذشت....

vadiyezakhm — Fri, 17 Jul 2009 05:33:18 GMT

چه سردي سختي نشسته روي پوستم

شب درخشاني است

كه قطره ها آينه وار مي درخشند

و من آينه وار مي شكنم

بغضي بزرگ در عميق ترين جاي سينه ام روحم را مي خراشد، اما نمي دانم بگريم يا شاد باشم؟ نمي دانم نامش را چه بگذارم؟ بغضي از روي شادي يا بغضي به خاطر زخم روزگار؟

امروز بايد شاد باشم، امروز زيباترين و بزرگترين روزيست كه خدا در دفترسرنوشتم حكاكي كرده است اما چگونه مي توان اين روز را جشن گرفت وقتي تو نيستي؟ چگونه مي توان شيريني اش را مزه مزه كرد وقتي نگاهت همراهم نيست؟ چگونه مي توان در شعله هاي آتش عشق رقص سرمستي به پا كرد وقتي حضور مستانه ات را حس نمي كنم؟

همه تبريك مي گويند

همه اميدوارم مي كنند

همه نبودنت را يه امر عادي روزگار مي دانند

همه مي گويند: سخت نگير دختر، چيزي نيست كه...

اما آخر دلم تو را مي خواهد، مي خواد در اين روز در كنار دلت جشني بگيرد به بزرگي عشق، مي خواهد همه را به مهماني اين جشن فراخواند

دلم مدتهاست كه منتظر اين روز بود، خودش را آراسته بود، شاديهايش را انباشته بود تا بر سر راه حضورت گلباران كند، دلم 54 روز را به بهانه ديدنت چشم بر هم نگذاشته بودو 54 هزار دانه اشك را به پاي دلتنگيهايش ريخت تا اكنون در كنار تو هنگامه اي از شادي به پا كند، دلم سالهاست منتظر اين اولين است، دلم براي اين اولين روياها داشت( آخر اين اولين است... اولين!)....آخ دلم!

دل هميشه بي تابم، از گذشته تا به امروز براي كوچكترين شاديها جنگيده اي، براي از دست دادن بعضي از شاديها اشك ريخته اي، بدان كه بازي روزگار همين است و سرنوشت تو اينگونه رقم خورده است... پس بي تابي نكن و اين سفره جشني را كه گسترده اي بردار كه او نيست!

· به دليل يه مشكلاتي اين روز( و همينطور روز تولد ابي كه 22 تير بود) نتونستيم در كنار هم باشيم( حتي با گذشتن 54 روز)...كار روزگار ديگه هر روز يه بازي تازه...

· قرار بود اينبار در اولين سالگرد اين پيوند خاطره اون روز رو براتون بنويسم اما اينقدر بي تاب و دلتنگم كه يادآوري و نوشتنش بدترم ميكنه و آتيشم مي زنه.... شرمنده ام، شايد در فرصتي ديگر

· نگين چرا غمگين نوشتي، از دلم هيچ نمي دونين( آخر اين اولين بود )....

· اي تو تنهاترين سرود هستي براي دلم

نگاهت سالهاست روياي شبانه ام شده است

و دل پاك و عاشقت خانه دلتنگي هاي دلم

با تو به بهترينها مي رسم

با تو عشق را به تصوير مي كشم

و با تو زندگي را زندگي ميكنم

نازنينم، سالروز ميلاد وجود مهربانت بر روي اين زمين خاكي مبارك...

عشق گلم، از اين راه دور بار ديگر تولدت رو تبريك ميگم واز خدا براي آفريدنت بارها ممنون و سپاسگذارم، اميدوارم سالها با تني سالم و روحي خالي از درد و غم در كنارم باشي.... كاش پيشت بودم!

* راستي اين خانه مجازي سه ساله شد آن هم در روز تولد تو( اولين پست اين وبلاگ در ۲۲ تير ۱۳۸۵ نوشته شده)...خانه ي دلتنگي ها سه سالگي ات مبارك!

از همه شما دوستاي گلمون كه تو اين مدت هميارو مرهم زخمهايمان بودين ممنونم...

· باور ميكني نوشتنت در اين خونه مجازيمان آن هم در اين موقعيت سرشار از دلتنگي سرمستم مي كند؟ باور ميكني كه به اين سادگي شاد مي شوم؟... باور كن!

· جاي خالي چشمانت با هيچ مدادي پر نمي شود....

دوازدهيمن ماهگرد و اولين سالگرد پيوند دلهايمان گل بارون

شوريده(مرسا)

vadiyezakhm — Tue, 16 Jun 2009 06:57:18 GMT

كيم من؟ سرگـــــذشت تلخ بي آغاز و انجامي

پريـشاني به شهر بيكران عشــــــــق، گمنامي

به شهـر شب نجسته راه صبـــــح آرزو هرگز

سيه روزي، ز ره وامانده اي، برگشـته ايامي

( نياز كرماني )

مي داني چند روز است كه در بستر بيماري نداشتنت در تب تنهايي مي سوزم؟

معلوم است كه نمي داني، مدتي است از هم بي خبريم، مدتي است كه اين دل در تنهايي خويش اسير غم و درد است اما كسي نيست دست ياري به سويش ببرد، مدتي است كه تو آنجا بي من زندگي ميكني و من اينجا بي تو مردگي، آري در نبود تو و در نداشتن حتي صدايت دارم روزهاي سرد مردن را تجربه مي كنم، روزهايي خالي از شادي، روزهايي خالي از روشني، روزهايي سراسر روزمرگي، روزهايي كه حتي نفس كشيدن هم اجبارست، روزهايي كه دست شب روشني اش را به اسارت برده است و حتي صداي چكمه هاي شب ماه را هم فراري داده است!

نمي دانم، نمي دانم به كدامين گناه به تبعيدي تنهايي درآمده ام؟ به كدامين گناه بايد اينگونه منتظر باشم؟ نه فقط منتظر تو، حتي بايد منتظر زندگي هم بود، سالهاست منتظرم، در انتظار يه روز شيرين و بدون درد، در انتظار يه خواب بدون اشك و شروع يه صبح بدون نگراني...

شايد تقدير چنين است، شايد من ديگر توان برخاستن و جنگيدن ندارم و آن قدر خسته ام كه حتي خودم را فراموش مي كنم...

شايد بايد همين را قبول كنم و ديگر اين دل و اين فكر را مجبور به زيبا كردن زندگي نكنم، شايد بايد بدانم كه همين است، اين زندگي من است، تنهايي سهم من است از تمام خوبيهاي دنيا، شايد بايد بدانم كه مشكلات زندگي ام شيريني ايام است... ولي چه تلخ است!!!

تو نمي داني ، هيچ كس نمي داند، جز خدايم هيچ كس نمي فهمد چه ميگويم و دردم چيست؟

ديرگاهيست در عمق دلم درديست

هر چه مرهم مي نهم بي خود

هر چه درمان مي كنم بي جا

ظاهرم شاداب و شادان است

ليك دردم در عميق لايه هاي سينه پنهان است

همچو جام مي برونم سرخ و خوشرنگ است

ليك تلخيها درون من نمايان است

در ميان جمع گاه گاهي مي شوم دلخوش

درد اما همچنان باقيست

در ميان خنده ها ناگاه

يادم از درد عميق خويش مي آيد

مي رود يادم گهي دردم

چون دوباره خويش مي يابم

مي پرد رنگ از رخ زردم

من هم اي مردم غمي دارم

من هم احساس لطيف آدمي دارم

درد من درديست بي درمان

رنج من رنجيست بي پايان

....

ابر چشمانم در غروب نديدنت، مدام باريدن را بهانه مي گيرند

اشك و ناله هاي شبانه ام نيز آرامم نمي كند، سالهاست همخانه چشمانم است و همدم شبهايم، اشك را مي گويم، اين يار ديرين و هميشگي ام، اما تنها ارمغاني كه برايم آورد درد هاي سخت چشمانم است كه گاهي طاقت را از من ميگيرد، گفتند راه درمانت اشك نريختن است اما نگفتند راه درمان و تسكين دهنده اين دلم چيست؟

سينه مجروحست و دل تنگشت و اشك آلود چشم

ريخت بس اشــــكم مگر پرتر ز دريا بــــود چشم؟

اشك بس باريد چشــــمم، خـــــويش را بيمار كرد

درد ديــــگر بر هزاران درد مـــــن افزود چشـــــم

....

تنها ميدانم كه تا هستي هستم، تا تو نفس مي كشي زنده ام و تا عشقت در دلم هست مي مانم، مي دانم كه دوستت دارم و ميدانم كه سالهاست عاشقي را تمرين كرده ام و در دلم پرورشش داده ام، مي دانم كه تنها دارايي اين زندگي ام همين است، تمام لذت دردهايم، تمام دليل نفسهايم...

مي دانم تنهايم نمي گذاري، اما بدان كه اين دل خسته و تن فرسوده ام با حضور تو جان مي گيرد، با صدايت اميد پيدا مي كند، در اين هجوم مشكلات تنها وجود تو سرپناهم است، مگذار در تنهايي نبودنت زنده زنده بميرم!

باز امــــــشب جلوه بخــــش بزم مســــــتانم چو شمع

در مـــيان سوز و ساز خويـــــش خـــــندانم چو شمع

رقص مرگ است اينكه مي پــيچم به خود از تاب درد

كس چه مي داند كه مي سوزد تن و جانم چو شمـــع

با كه گــــــويم درد بي درمــــان خود را زانـــــكه من

در مـــــيان جمع، تنــــــها و پريـــــــشانم چــــو شمع

اشــــك گـــرم وآه ســـــــرد و روي زرد و ســـــوز دل

حاصل عشـــــــقند و من اين نكــــته ميـدانم چو شمع

با خــــيالش، با نـــگاهش، با فــــراقش، با غــــــمش

گاه گـــريان، گاه ســـــوزان، گاه لـــــــرزانم چو شمع

( علي اطهري )

پي نوشتها

* گرچه گذشته اما:

- مادر مهربون و با ايثارم، هميشه همدم و تنها دلسوزم روزت مبارك

- مامان افسون مهربون و ناديده ام روزت مبارك( ماماني سعي كردم كه تماس بگيرم اما متاسفانه با اين كارايي كه اينا كردن نتونستم، آنتن نميداد، شرمنده ام)

- مامان ساره عزيزم( مامان ابراهيم) روزت مبارك

اميدوارم سالها زنده باشين و لبتون پر از خنده.... دوستون دارم.

روز زن بر تمام مادران دلسوز و دختران و زنان كم ديده شده مبارك باشه

* نمي خوام سياسي بشه اما: چه انتخاباتي داشتيم!!! ياد يه آيه معروف افتادم كه در قرآن اومده و مفهومش اين بود: ما هيچ قومي رو به بدبختي دچار نمي كنيم مگر اينكه اون قوم خودشون بخوان و اينو انتخاب كنن...اين مربوط به كسايي بود كه انتخابشون شد اين آقا... البته اينم نبايد فراموش كرد كه تقلب هم اثرزيادي داشت...

بزن باران كه ديـن را دام كردند

شكار خلق و صـــــيد خام كردند

بزن باران خـــــدا بازيچه اي شد

كه با آن كسـب ننگ و نام كردند

* ميدونم خيلي غمگين نوشتم اما مدتي است كه خوب نيستم، خيلي خسته ام، و گاهي اين خستگي امروزم و گذشته تلخم داغونم ميكنه، ابي كاري نكرده كه ازش ناراحت باشم فقط حضورش كمرنگ شده، صدايش كم شده، دلداريش كم شده، گويا تحمل اونم كم شده، اشكام واسش تكراري شده چون ديگه نميگه مرسا تو رو خدا گريه نكن!...زياد از هم خبر نداريم، نميدونم چرا؟( از خودش بپرسين)(مي دونم دوسم داره ، مطمئنم)

البته مشكلات زندگي هم گاهي از حد ميگذره كه...

* بهزاد عزيز، اومدي و يه خبري از خودت دادي اما باز چند ماهي است از تو بي خبريم، كجايي مرد زيبا نويس؟ نگرانت هستيم

* مامان افسون نازنينم هر چه زود به اين مجاز آباد برگرد، اينجا بدون نوشته هاي زيبا و پر از درد و عشق شما برايم سخت است، مردمان را به خودشان بگذار و از نامردميشان بگذر، بيا و براي دل دوستدارانت بنويس

* كاشكي تو را، براي ابد، به من عيدي مي دادند!

يازدهمين ماهگرد پيوندمون مبارك

شوريده(مرسا)

vadiyezakhm — Sat, 16 May 2009 14:54:18 GMT

مامان و باباي ابراهيم اومدن مشهد، من هم خبر نداشتم، تا اينكه يكي از دوستاي صميمي من بهم زنگ زد و گفت مامان و باباي ابراهيم با اون قرار گذاشتن و درمورد من با هم صحبت كردند، دوستم گفت منم تا تونستم از خصوصيات تو گفتم هر چي كه تو اين 10 ، 12 سال دوستي از تو ديده و شناخته بودم( البته اون خيلي ازم تعريف كرده بود ولي خودم ميدونم تا اين حد تعريفي نيستم ) ، كمي ناراحت شدم نه از دوستم از ابي، آخه دوست داشتم به من بگه اما وقتي فكر كردم ديدم خوب حق داشته چون مامانو باباش ازش خواسته بودن، من اون روز و روز بعدش خونه ( مشهد) بودم ( آخه گفتم كه دانشگاه شهرستان مي رفتم)، از اونجايي كه دوستم اينجوري از من تعريف كرده بود و هم اينكه ابي خيلي باهاشون صحبت كرده بود خواستن كه منو هم ببينن، زنگ زدن و واسه روز بعدش ساعت 3 ظهرقرار گذاشتن( شايد بگين اين چه وقتيه، اما خوب بايد گفت حق دارن، آخه واسه كارشون نمي تونستن بيشتر از اين تعطيلي پيدا كنن) منم قبول كردم، اما خدا ميدونه چه قدر استرس داشتم، اولين بارم نبود اما اولين بار بود كه ميخواستم همه چي خوب پيش بره و كمي مي ترسيدم، از اينكه مخالفت كنن و يا اينكه كوچكترين حركت من كه ممكن بود ناخواسته باشه براشون يه دليل محكم واسه مخالفت كردن باشه، همون ساعت گفته شده اومدن، چون مامان اول ميخواست خودش تنهايي باهاشون صحبت كنه من تو اتاق موندم، اما خوب حرفاشونو مي شنيدم، حرفاشون مخالفت رو نشون ميداد اما نه به طور صريح، بيشتر باباش حرف ميزد و گاهي مامانش تاييد مي كرد يا توضيح اضافه ميداد، دل تو دلم نبود، يه لحظه حس كردم دارم يخ مي زنم، متاسفانه صحبتشون به درازا كشيد اگه ميگم متاسفانه چون اين من بودم كه داشتم از استرس مي مردم، يه جورايي داشتن كم كم مي رفتن و انگار يادشون رفته بود منم هستم كه بايد باهام حرف بزنم( البته شايد من اينجوري تصور كردم شايد منتظر يه فرصت بودن كه از منم بخوان كه حرف بزنم) تا اينكه مامانم گفت اگه ميخواين با خودش صحبت كنين جواب سوالهاي شما رو خودش بهتر ميدونه... و اينطوري شد كه من اومدم، تقريبا جلوي دوتاشون نشسته بودم، دستام عرق كرده بود، بعد از سلام و احوالپرسي ديگه هيچ حرفي نمي تونستم بزنم و دهنم خشك شده بود، تا اينكه باباش يه سوالي كرد، يه لحظه ذهنم خالي شد از هر كلمه اي،اما به خودم گفتم بايد حرف بزنم اگه الان سكوت كنم ديگه شايد هيچ وقت فرصت حرف زدن نباشه و همه چي تموم بشه، جواب يكي يكي سوالهاشونو دادم، ديگه مامانش ساكت شده بود اما باباش با سوالهاي مختلف و گاهي خواستن توضيحات اضافي نذاشت يه لحظه سكوت كنم، منم ديگه داشتم با خيال راحت حرف ميزدم، هر چي كه از خودم و از ابي و از اين نوع رابطه و از آينده و كلا هر چي كه ميدونستم و تجربه كرده بودم گفتم، شايد دلتون بخواد يكي از سوالهاي باباشو بدونين، من همشو يادم نيست اما مهمترين چيزي كه يادمه اينه: ببين هنوز شما كم تجربه هستين واقعيت پشت اين دره و وقتي رفتين پشت اين در ميفهمين چه قدر زندگي سخته و اون چيزي كه شما فكر ميكنين نيست اونوقت چي كار ميكنين؟ منم اينو جواب دادم: متاسفانه من هميشه پشت در بودم يعني هميشه با واقعيت رو به رو بودم واقعياتي تلخ كه باعث شد هميشه تو زندگيم خيلي احتياط كنم و اين واقعيتها خيلي چيزها به من ياد داد و مهمترينش اين بود كه زود به هر كس و به هر شرايط خوب يا بد اعتماد نكن اما اگه باز هم با واقعيتي تلخ رو به رو بشم كه امكانش هم هست ديگه ياد گرفتم چه جوري در مقابل اون واقعيت و مشكل سخت تحمل كنم و چه جوري حلش كنم....

خلاصه جوري شده بود كه انگار ما خانواده پسر هستيم و اونا خانواده دختر، تو دلم ازشون ناراحت شدم،اونا انكار مي كردن ولي منو مادرم اصرار( مامان گلم فداتون بشم كه اينقدر به خاطر من كوتاه اومدين، ميدونم خيلي سخته، ممنونم)، يه جورايي داشتم كوچيك ميشدم، اما ديگه واسم مهم نبود، عشق و زندگي آينده با ابي خيلي برام مهمتر از اينا بود كه بخوام به سادگي ازشون بگذرم، به هر حال دير يا زود مامانو باباي ابي من و نوع زندگي منو ميشناسن و ديگه همه چيز رو متوجه ميشن پس چرا الانو از دست بدم؟.... ساعت حدود 6 بود كه رفتن، اما متاسفانه باز هم تو رفتارشون هيچي نديدم، يعني نفهميدم كه بالاخره راضي شدن يا نه؟ ميخوان باز هم بعدها آشناتر بشن يا نه؟ چه قدر حرفاي من درست بوده؟ و اصلا با اوني كه ابي بهشون گفته چه قدر فرق دارم؟ ( البته الان بعد از تقريبا يه سال متوجه شدم كلا اينجوري هستن، يعني تو رفتارشون نشون نميدن كه تو دل و ذهنشون چي ميگذره، يا لااقل اين كه من نمي فهمم ) ...

برگشتن تهران، چند روز بعدش ابي گفت كه مامانو باباش گفتن كه انتخاب خوبي كرده و( اينارو بعدا ابي خودش توضيح ميده)... خلاصه كمي دلم روشن شد و اميدوار شدم، برگشتم شهرستان، روزها رو به اميد وصال طي مي كرديم، و رابطه ي منو ابي همونطور تلفني وبا sms ادامه پيدا كرد، تا اينكه اواخر اسفند ماه بود كه زنگ زدن واسه ايام عيد خواستن كه بيان مشهد براي خواستگاري، روز تولد حضرت پيامبر(ص) رو انتخاب كرديم مصاوف با 5 فروردين، خيلي خوشحال بودم و خدا رو هر روز و هر لحظه شكر مي كردم، ولي خدا ميدونه اين روزها چه قدر دير مي گذشت...

راهي مسافرت شديم و قرار شد تا 3 فروردين بر گرديم،به هر حال سفر كمك ميكرد كه روزها تندتر بگذره، مسافرت خوبي بود اما اگه دارم مينويسم به خاطر يه اتفاق خيلي جالب بود، قراربود تو مسير مسافرت بريم شيراز، شهري كه هميشه عاشقش هستم مخصوصا آرامگاه حافظ ، تو كل مسافرت استرس داشتم، چون به هر حال باز هم انتخاب يه راه جديد تو زندگي بود، درسته كه ابي رو مي شناختم و واسه اين شناخت و اين احساسات زمان صرف كردم اما به هر حال ترس داشتم بيشتر ترسم هم از روزگار و تقدير بود كه باز هم بخواد به من سخت بگيره، به خاطر همين وقتي كه بالاي سر آرامگاه حافظ ايستادم دلم ميخواست يه فال بگيرم، اما كتاب نداشتم، كمي جلوتر تر از من مرد مسني ايستاده بود كه يه ديوان حافظ تو دستش بود، سرشو چرخوند به طرف من گفت ميخواي فال بگيري؟ منم كه تو ناباوري اين بودم كه از كجا فهميده گفتم آره، كتابشو داد به دستم و منم كه مامانم در كنارم ايستاده بود با تمام وجود و با دلي پر از عشق لاي كتاب رو وا كردم و جوابم اين بود:

در نمازم خــــــــــــم ابروي تو با ياد آمد... حالــــتي رفت كه محراب به فرياد آمد

ازمن اكنون طمع صبرودل وهوش مدار... كان تحمل كه تو ديدي همه بر باد آمد

باده صافي شد ومرغان چمن مست شدند... موسم عاشـــــــقي و كار به بنياد آمد

بوي بهبود ز اوضــــــاع جهان مي شنوم... شادي آورد گل و باد صبــــــا شاد آمد

اي عروس هنر از بخــــــت شكايت منما... حجـــــــــله حسن بياراي كه داماد آمد

( بقيشه ننوشتم چون طولاني ميشه) وقتي اين شعرو خوندم پر شدم از آرامش، جواب دلمو گرفته بودم،اونم خيلي واضح، كتابو با خوشحالي به صاحبش دادم و بقيه مسافرت رو بدون نگراني خوش گذروندم، بالاخره برگشتيم مشهد، روز موعود رسيد، ابي هم خوشحال بود و كمي نگران، خوب حق هم داشت اونم ميخواست يه راه جديد رو انتخاب كنه، اون روز ابي با مامانو باباش و دوتا داداشاي شيطونش ( امير كه 1 سال از ابي كوچيكتره و عرفان كه 9 سالشه و تازشم ابي خواهر نداره)اومدن خونمون، يه دست گل نرگس خيلي قشنگ هم برام آورده بود( آخه من عاشق گل نرگسم) صحبتهاي متدوال هر خواستگاري انجام شد، اما خوب با بقيه خواستگاري ها فرق داشت اونم اين كه جواب عروس و خانوادشو مي دونستن پس اومده بودن واسه بقيه كارا و برنامه ريزي ها، همه حرفامونو زديم و اتفاقاتي هم كه افتاد منو ابي از قبل فكراشو كرده بوديم، روز مراسم عقد( نامزدي) رو گذاشتيم 26 تير ماه مصادف با تولد حضرت علي (ع) كه هميشه آرزوم بود و خيلي دلم ميخواست اين اتفاق بيفته، حتي روز خوندن خطبه عقد تو حرم امام رضا(ع) رو هم گذاشتيم همون روز، آخه واسم اين روز خيلي عزيز بوده و هست، ( درضمن در مورد روز مراسم يعني 26 تيركه ميشه اولين سالگرد پيوندمون در همون روزش توضيح ميدم)، ديگه كم كم ميخواستن برن اما آخه من هنوز ابي رو نديده بودم، يعني ديده بودم چون رو به روش نشسته بودم اما اين ديدن اونم بعد از اين همه مدت خدايي ظلم بود، درسته كه ما حرفامونو با هم زده بوديم اما اگه الان دوباره رو در رو با هم حرف دلو دلتنگي نميزديم تا تير ماه هم همديگرو نميديدم و اونوقت.... اما رفتن و من دلم پر شد از دلتنگي و غم، اونم همينطور، تازه چيزي هم به عنوان نشون نذاشته بودن( شايد بعضي جاها رسم نداشته باشن كه البته ميدونم خيلي كمن اما نشون يعني دادن يه حلقه يا يه گردنبند ساده و يا دادن پارچه به عنوان اينكه اين دختر خانوم مال ماست، ديگه كسي نياد خواستگاريش) دوباره از اينكه اينجوري كوچيك شده بودم ناراحت شدم، به ابي گفتم و با اينكه ازش خواستم به مامانو باباش نگه اما اونم گفت( آخه تحمل ناراحتي منو نداره)، روز بعدش با يه حلقه ي قشنگ و كلي معذرت خواهي اومدن خونمون و گفتن كه ما اين نظرو داده بوديم اما شما( يعني منو مامانم) متوجه نشدين و فكر كرديم كه شما دوست ندارين... خلاصه با اين بهانه ما دوتا موفق شديم تنها با هم حرف بزنيم، خيلي شيرين بود اما خوب ازش خجالت مي كشيدم ولي همونجور كه قبلا هم گفتم ابي خيلي شيطونه( البته در مقابل من ،چون در مقابل ديگران همچين مظلوم ميشه كه همه فكر ميكنن من چه قدر اذيتش ميكنم و ابي چه قدر ساكت و مظلومه و هيچ كس هم حرف منو باور نميكنه... اينم از شگرداشه ديگه) و اونجا تو اتاق من كلي شيطوني كرد و منو خندوند و حرص داد....

خاطره قشنگي بود... اون روز هم تموم شد و اونا برگشتن تهران و دوباره دلتنگي شروع شد،ولي با يه اميد بيشتر و عشق بيشتر... درسته بعضي حرفها و كاراي مامانو باباش كمي منو رنجوند اما شايد اينم به خاطر نوع زندگي و ديد اونا نسبت به زندگي و اينجور مراسم بود و سعي كردم منم فراموش كنم....

اينم آخرين قسمت داستان عشقمون... نميدونم چي برداشت كردين و چي فكر مي كنين دلم خواست براتون بگم و هم اينكه اينجا ثبتش كنم واسه آينده، البته اينم بگم كه اين داستان يه حاشيه هايي هم داره كه در پستهاي بعدي براتون ميگم( منظور يه توضيحات كلي در مورد نوع رابطه و دور بودن ما دوتا، ومادر و پدرش که الان خیلی چیزها در موردشون میدونم و واسم خیلی چیزها حل شده...)

دلتون پر از عشق حقيقي باشه... براي ما دوتا هم دعا كنين

تو عطـــــــــــر تازه ياسي رها به خــــانه من

تو دســـــــــــت نرم بهــــــاري در آشيانه من

كهن شد آن همه افسانه، قصـه قصه توست

بيا بيا كه حديث تو شـــــــــــــد فســــــانه من

ز شاخ خشـــــك، گمان ريخت برگ غصه او

شــــــــــــكفته شاخه شوقم، تويي جوانه من

بهــشت، بي تو به ديدار خلــــــــــــق ارزاني

من و توئيم و بهشتــــــي است كنج خانه من

ز تلخ رفته چه گويــــــــم كه زندگي فرداست

شبم گذشـــــــــــــــت، تو فرداي جاودانه من

چه خوش درون من آميختـي چو من در من

طنــــــــــــــين نغـمــه سازي تو در ترانه من

(پرويز خائفي)

پي نوشتها:

· قرار بود يه شعر در مورد جدايي بنويسم اما از اونجايي كه من 23 ام اومدم تهران و الان كلي خوشحالم و قراره تا 3ام خرداد هم اينجا باشم ( جاخوش كردم) واسه همين پشيمون شدم و شعرديگه اي براتون نوشتم...

نااميد بودم و فكر ميكردم تا تابستون ابي رو نمي بينم اما الان ابي كنارم نشسته و سلام مخصوص به همتون مي رسونه... اميدوارم همتون طعم واقعي عشق رو بچشين البته بدون دوري ...

· خيلي خووووووووووووووشحــــــــــــــــــــالم.... الهي خدا دل همتونو شاد كنه

· ابي همينجا به من قول داد كه در پست بعدي كه قراره بنويسه احساساتشو به طور كلي در مورد رابطه مون و اين اتفاقات بگه... آخه چند نفرتون خواستين كه اونم در مورد موقعيت و اتفاقاتي كه براش افتاده براتون بنويسه...

· فعلا چون تهران هستم نمی تونم به خونه های همیشه گرمتون سر بزنم اما تا برگردم مشهد از خجالت همتون در میام

دهمین ماهگرد پیوند عاشقونمون مبارک

شوریده (مرسا)

vadiyezakhm — Wed, 15 Apr 2009 14:05:18 GMT

سلامي به طراوت و لطافت بهار به شما سبز قامتان مرز پرگهر

سلامم خيلي كليشه اي بود!

شايد اين جوري بهتر باشه

سلام به مهمانان سرزمين مجازي عشق ما

سال جديد رو به همتون تبريك مي گم

اميدوارم سال خوبي براي همتون باشه و بهترين اتفاق ها براتون بيفته

سالي كه گذشت مهم ترين و سخت ترين سال زندگيم بود

مهم ترين بود ، چون به بزرگترين و بهترين آرزوي قلبم رسيدم

سخت ترين بود ، چون از بزرگترين و بهترين آرزوي قلبم دور بودم

مي خواستم سال جديد من مطلب بنويسم و بعد از چند ماه من عشقمونو

تعريف كنم

البته نه داستان عشمون رو. آخه اون داستان الان به جايي رسيده كه

اگه بقيشو من ننويسم بهتره

آخه حس"عزيز دلم" قشنگتر و مهم تره

منم دلشوره و نگراني و يه كم ترس داشتم ولي مهم تر اينه كه

تو دل بانوي من چي مي گذشته

از اينكه منو به خاطر دير آپ كردنم مي بخشيد ممنونم

29 اسفند ساعت 5 صبح راه افتادن و ساعت 6 بعدازظهر رسيدن تهران

اما تا به خونه ي ما برسن ساعت شد 8 ( خوب تهرانه و ترافيكش ديگه )

اصلا باورم نمي شد بعد از 3 ماه دوباره دارم مي بينمش. همش مثل خواب بود

نمي خوام داستان عيد رو تعريف كنم آخه هم دل خودم بيشتر مي گيره

هم اينكه دنباله ي داستان اصلي خراب ميشه

فقط در همين حد بگم كه خيلي بهمون خوش گذشت

رفتيم شمال خيلي قشنگ بود. جنگل ، بركه

بعدشم كه رفتيم مشهد و اونجا هم خيلي خوش گذشت

مخصوصا 13 به در. با اينكه يه جا تو بازي افتادم زمين و پام زخم شد

و يه جا هم اومدم توپ رو با دست بگيرم انگشت شستم برگشت

( هنوزم يه كم درد مي كنه ) ولي خيلي باحال بود ، به خصوص كوه نورديش

شب قبل از اومدن من به تهران هم رفتيم سينما ( اخراجي ها 2 )

مي دونستيم موضوع خاصي نداره ولي گفتيم از فكر و خيال فردا

و دلتنگي كه بهتره ، حداقل به ظاهر هم كه شده يه كم مي خنديم

صبح رفتيم راه آهن و خداحافظي كرديم

از همون لحظه شدم مثل ديوونه ها كه نه مي خندن نه گريه مي كنن

( با اينكه خيلي سعي كردم جلوي خودمو بگيرم

ولي چندبار تو قطار يواشكي گريه كردم )

با اینکه الان تقریبا ۱۰ ۱۲ روز بیشتر نگذشته که از هم دوریم

ولی انگار ۲ ماهه که ندیدمش. به اندازه ی ۲ ماه دلم تنگه

همين جا كه سفره ي بي رياي دلمونه ( و هم سفره ي دل بي ريامونه )

ازت معذرت مي خوام كه اين همه تنهات گذاشتم و پيشت نبودم

كه دلتنگياتو ازت بگريم و اشكاتو پاك كنم

و قول ميدم كه تا جایی که بتونم نذارم اون قدر طولاني بشه و زودتر بيام پيشت

نهمين ماهگرد عشق جاويدمون ستاره بارون

ابراهیم