زخم نهان ، مرهم نهان

من

vadiyezakhm — Sat, 17 Oct 2009 23:15:18 GMT

ديريست

در آغوش ندارم و نيستم

دست را حس نمي كنم

نمي شنوم طعم گرم نگاه را

و نمي بينم عطر ناز صدا را

آرامش حضور لمحه اي روحم را نمي سايد

و در پس خستگي ها شانه ام نوازش نمي شود

...

افكارم پريشان است و دركم نمي كنند

بي تابم و گويند دلتنگ مشو

بغض نشكفته ي دل را به زبان نتوان گفت

عمق دريا تو نبيني ز سر شبنم صبح

خدا را با تو نيستم

بر خود مگير

...

گاه نمي خواهم و هيچ

گاه مي خواهم و مي خواهم اما نمي شود

زندگي نه آن است كه تو مي پنداشتي

اما من آن زندگي را مي سازم

چون مي خواهم كه اين نباشد

و مي دانم كه مي توانم

دور نيست

. آره ، ربطي به ماهگرد نداشت. نوبتم بود و دلم اينا رو گفت

. دورم از تو

پانزدهمين ماهگرد يكي شدن دلامون مبارك

ابراهيم

به همين سادگي...

vadiyezakhm — Thu, 17 Sep 2009 06:20:18 GMT

جلوي كامپيوتر نشسته بود، دقيق نميدونم چي كار ميكرد چون من يه جورايي رو به روش نشسته بودم و صفحه مانيتور رو نمي ديدم، فكر ميكنم طبق معمول داشت آهنگ دانلود ميكرد( چون عاشق آهنگاي غمگين و قشنگه البته هر آهنگي رو هم نمي پسنده) زانوهامو بغل كرده بودم و چونمو گذاشته بودم رو پام و زل زده بودم به اون، به دستاش نگاه كردم كه داشت يه چيزي تايپ ميكرد و خيلي تند رو صفحه كيبورد ميگشت، به دستايي كه وقتي دستامو ميگيره پر ميشم از حس قشنگ مهربوني ، دستايي كه هر وقت از دستام دور ميشن انگار خيلي تنها ميشم، حواسش به من نبود كه دارم نگاش ميكنم، نگاهم رو از دستاش به آغوش گرمش دوختم، آغوشي كه وقتي به روم بازه و آروم بغلم ميكنه حس ميكنم امن ترين جاي دنياست و اونجا رو با هيچ جاي دنيا عوض نميكنم چون سرپناه آرزوهام و روياهام همين جاست،در هر ديدار اولين اتفاقي كه ميفته قرار گرفتن در همين بهترين جاي دنياست كه بيشترين آرامش رو بهمميده، و هر زمان كه در كنار هم باشيم و باز هم دلم تنگ بشه( ديوونه ام ديگه) خودمو مثل بچه ها ميندازم در آغوشش تا تمام اون دلتنگي ها و دلنگراني ها تموم بشه و اونم اول با تعجب اما بعد خيلي مهربون محكم بغلم ميكنه و چه قدر اون لحظه همون آغوش رو مي خواستم...سرمو بردم بالاتر و به صورت مهربون و ساده اش نگاه كردم و به لبهايي كه وقتي ميخنده دنيامو پر از سفيدي شادي ميكنه و منو اميدوار به آينده.... نميدونم چه مدت طول كشيد كه همينجور داشتم نگاش ميكردم و اينجوري ساكت بوديم اما يهو برگشت نگام كرد و گفت: چي شده؟ چرا ساكتي؟ به چي نگاه ميكني؟ ... به خودم اومدم و تو چشماش نگاه كردمو شونه هامو دادم بالا و يه لبخند كمرنگ زدم كه يعني هيچي... زبونم نمي چرخيد و اون لحظه نميتونستم چيزي بگم... گفت دانلود شد گوش بده... چيزي نگفتم ... صداي آهنگ ميومد يعني مي شنيدم اما نمي فهميدم چي ميگه حواسم يه جاي ديگه بود و نگاهم به چشماش گره خورده بود... چشماني كه بعد از شخصيت و اخلاق خوبش منو عاشق خودش كرد و هميشه از زيبايي و جذابيت چشماش براش ميگم و اينكه هيچ وقت بدون اونا نمي تونم زندگي كنم، نگاهي كه وقتي با نگاهم گره ميخوره ميخ كوبم ميكنه و يه جورايي طلسم ميشم، نگاهشو جدا كردو دوخت به صفحه مانيتور اما من داشتم نگاش مي كردم و قلبم تند تند ميزد، قلبي كه با همين نگاه بيشتر لرزيد و دور از همين نگاه خيلي بي تابي ميكنه، چشماني با مژه هاي بلند كه وقتي خيس ميشه جذابيتش چند برابر ميشه و قلب من بيشتر ميلرزه، چشماني كه هيچ وقت راضي به باروني شدنشون نيستم اما گاهي...چشماني كه وقتي ازم دوره دنيام تاريك ميشه و چشمانم بي نور، نگاهي كه هميشه تو خيالم پرسه ميزنه و برقش دنيامو روشن ميكنه،نگاهي كه وقتي ناراحتم نگران ميشه و با مهربوني ناراحتيمو كمرنگ ميكنه، من عاشق اين نگاهم!

آهنگ تموم شد ، اينو از نگاه كردن دوباره اش به چشمام و پرسيدن اينكه چه جوري بود؟ فهميدم اما تو نگاهش به غير از اين يه سوال ديگه هم بود كه چرا ساكتم؟ و من چون نمي خواستم اينو بپرسه چون نمي دونستم جوابشوچي بگم گفتم: نه زياد خوب نبود، اونم گفت آره خوب نبود، از جاش بلند شد و گفت الان ميام، و از اتاق رفت بيرون، به صندلي خالي بدون اون نگاه كردم، دلم خالي شد، و قلبم تند تند زد، انگار ديوارهاي اتاق داشتن خفم ميكردن، خيلي سريع از جام بلند شدم و از اتاق اومدم بيرون، رفته بود دست شويي، رو مبل تو هال نشستم و منتظر شدم كه بياد، اون اتاق واسم بدون اون خيلي ترسناك بود، تلويزيون رو روشن كردم و بدون توجه به برنامه اي كه نشون ميده به صفحش خيره شدم و تو ذهنم تمام اين لحظات رو مرور كردم، لحظاتي كه در كنارم آروم نشسته بود، وجود مهربون وخيلي آرومش رو دوست دارم و هيچ توقعي ندارم جز اينكه تنهام نذاره، يهو حس دوري و تنهايي افتاد تو تنم و براي فرار از اين حس رفتم تو آشپزخونه و براي خودمون دو تا چايي ريختم و كنارش دو تا شكلات كاكائويي گذاشتم( آخه من عاشق كاكائو هستم و اونم دوست داره) در همين لحظه اومد و با هم دوباره رفتيم پشت كامپيوتر نشستيم و چه قدر حس خوبي بود وقتي در كنارم مي نشست حتي اگه حرف نمي زد، اما گاهي دلم براي حرف زدناش تنگ ميشه، دوست دارم صداي قشنگ و مردونش تو گوشم بپيچه و پر بشم از حس خواستنش، وقتي با منه چه قدر روزها قشنگه و چه قدر اين دل آروم و شاده، واسم يه اهنگ ديگه گذاشته بود و دوتامون داشتيم گوش ميكرديم اما من به گذشته فكر ميكردم به روزهايي كه پر از التهاب بود، روزها و شبهايي كه نمي دونستيم آخر اين دوستي به كجا ميكشه و چه قدر دوست داشتم هر چه زودتر ببينمش اما نميشد، به يكم جلوترش فكر ميكردم به زماني كه با خانوادش در ميون گذاشت و من چه قدر مي ترسيدم از مخالفتشون، به بعدترش فكر ميكردم كه حس ميكردم هنوز به طور كامل از طرف خانوادش مورد قبول نيستم و چه قدر اين موضوع اذيتم ميكرد، به مراسم عقد و اون دلهره ها فكر ميكردم به روزي كه تو حرم قسم خورديم تا ابد همديگرو دوست داشته باشيم ،به روزهاي زيادي كه پارسال پيش هم بوديم و به مرور اين روزها كمتر و كمتر شد و ديدارها ديرتر و ديرتر، به الان فكر ميكردم كه رابطم با خانوادش بهتر شده اما اون صميميتي كه آرزوشو دارم نتونستم بر قرار كنم( البته به جز امير و عرفان كه دو تا برادرش هستن و خيلي باهاشون راحتم) به زمان طولاني اي كه سپري شد تا بالاخره ديدمش و الان در كنارش نشستم و داريم با هم آهنگ گوش ميديم،به آينده...نه آينده نه فقط همين حالا! چشام پر از اشك شد، نه اشك غم و نه شادي، يه اشكي كه داستان اين گذشته رو بيان مي كرد يه اشكي كه خودمم نمي دونم چرا تو چشام جمع شد اما نبايد گريه ميكردم چون رو به روي من نشسته بود، خودمو جمع و جور كردم و دوباره به چشماش نگاه كردم، آهنگ تموم شده بود و چون اون گفت قشنگ بود منم گفتم آره خوب بود،دوباره ازم پرسيد چي شده؟ و من كه جوابي نداشتم كه بدم بلند شدم و سرشو آروم بغل كردم و دستمو تو موهاي مشكي و پر پشتش كردم، ديگه نمي دونستم چه جوري جلوي اشكامو بگيرم ...

آره، روزهايي كه با هم هستيم به همين سادگي مي گذره و قرار نيست هيچ اتفاق عجيبي بيفته،بارها و بارها همين صحنه ها اتفاق ميفته و من بدون هيچ دليل خاصي دوست دارم زل بزنم بهش وسير نگاش كنم و تمام روزمو اين اتفاق پر كنه، من عاشق همين سادگيها هستم، عاشق نگاه كردن به كسي كه دلم به بهانه ي ديدنش مي تپه،و زل زدن به چشمايي كه دنيارو واسم خلاصه كرده و چه زود تموم ميشه ومن باز هم بايد روزهامو با همين خاطره ها بگذرونم به اميد يه ديدار دوباره كه معلوم نيست كي باشه، الان يه ماه از آخرين ديدارمون گذشته و باز من پرم از دلتنگي....

پي نوشت ها:

· شب 21 ماه رمضون رفتم حرم امام رضا، جاتون خالي عالي بود، حسابي خالي شدم، البته خيلي هم شلوغ بود، تو عمرم اينهمه جمعيت نديده بودم يك جا ( نه اين كه تا حالا نرفته باشم اما حس ميكردم اينبار شلوغ تر و قشنگ تره) ، موقع برگشت همه خيابونا رو بسته بودن مجبور شديم يكي دو كيلومتري پياده بريم ولي اينقدر جمعيت زياد بود كه مگه ميشد راه رفت؟ اما به تمام اين دردسرهاش مي ارزيد، واسه همتون دعا كردم و واسه همتون دو ركعت نماز خوندم( اگه خدا قابل بدونه) به قول داداشم زانوهام پينه بست اما آدميم كه نمي تونم دوستامو فراموش كنم اميدوارم خدا قبول كنه...

پارسال اين روزها در كنار ابي بودم اما امسال...

· ديگه چيزي ندارم بگم... الان لبريزم از احساس ديدن و خيره شدن به چشماي مهربونش

· افكارم در سرم جا نمي شود و مشكلاتم درحجم بودنم گنجايش نمي يابد... در يك كلام: زياد خوب نيستم!

· پليس پي قاتل مي گشت، چشم هايت را پشت عينك دودي قايم كردي!

چهاردهمين ماهگرد عهد بستن ابديمان مبارك

شوريده(مرسا)

vadiyezakhm — Mon, 17 Aug 2009 09:04:18 GMT

عالي بود

غير منتظره بود

و شايد بتونم بگم هنوز باورش هم سخته برامون كه تا الان پيش هم نشستيم

صبح روز 1 مرداد ماه ابي رسيد مشهد... باور كردنش سخت بود كه بالاخره خدا راضي به با هم بودن ما شده و دوباره مي تونيم همديگرو ببينيم، به دليل برخي مسائل روز 3 مرداد منو ابي با هم برگشتيم به تهران. قرار بود اين چند روز رو پيش هم باشيم اما چند روز تبديل شد به چند هفته و هنوز باورمون نميشه كه اينهمه مدت در كنار هم بوديم.

الان در كنار هم نشستيم و داريم اين مطلب رو با هم مي نويسيم. خيلي شيرينه و خيلي قشنگ.

شايد حكمت اونهمه در كنار هم نبودن حتي در روز سالگرد پيوندمون اين شد كه الان 28 روز پيش هم باشيم ( آخه من 28 ام بليت دارم واسه مشهد ).

واقعا اينبار نميدونيم چي بنويسيم خوب... مگه چيزي هم مي مونه واسه نوشتن؟ در كنار هم بودن و عاشقي كردن جز بودن در اون لحظه چيزي واسه گفتن نداره، مي فهمين كه؟!

همراه با نوشتن داريم آهنگ جديد محسن ياحقي به نام ( حتما تو هم يادته ) رو گوش ميديم( يه قسمت كوتاه آهنگ ):

من نميگم پيش من باش

نميگم عاشق من باش

نميگم به ياد من باش

حتي چشم به راه من باش

به خدا قسم قبول كن

جون اين عاشق خستت

نميخوام هيچي من از تو

جز همين كه تو فقط

نذار دلواپس عشقت بمونم نمي تونم

آخه اين دست خودم نيست ديوونم دوست دارم

( حالا ابي هم داره باهاش ميخونه... فداش بشم صداش قشنگه)

ابي ميگه: خدا نكنه

درسته فقط دو روز ديگه پيش هم هستيم اما نميخوام اينجا و الان كه پيش هم هستيم حرف از جدايي و باز دلتنگي بنويسم پس بي خيال...

مرسا: ابي تو چيزي نمي خواي بگي؟

ابي: ... چي بگم ، خوب تو همه چيو گفتي

مرسا: باشه تو هم كه فقط بلدي بگي همه چيو تو گفتي... خوب يه چيزي بگو ديگه

ابي: آهان يادم اومد يه چيز مهم مي خواستم بگم، خوب شد ازم پرسيدي

مرسا: خوب بگو ديگه، هميشه عادت داري منو زجركش كني تا بگي

ابي: ااااااااا نگو. باشه الان ميگم: مي خواستم بگم همسر نازنين تر از گل نرگسم سيزدهمين ماهگرد پيوند آسمونيمون مبارك ......... خيلي دوست دارم ميراث عشق

مرسا: ممنون عزيزم... اما گلم بايد اينو آخرش ميگفتيما... اينبار قانون شكني كردي... فداي اين قانون شكنيت برم من... بر تو هم مبارك باشه بهترين وفادار دنيا

ابي: خدا نكنــــــــــــــــــــــــــــــــه. اينقدر نگو...

خوب آخرشه ديگه. مگه بازم مي خواي چيزي بنويسي؟

مرسا: نه ديگه، حرفي نمونده... باشه اينم به خاطر تو

پايان گفتمان!

* اين روزها نميدونم چرا اكثر وبلاگهاي دوستان مبتلا به سكوت شده... كجايين بچه ها؟ چرا كم مينويسين؟ ( البته خودمون هم كم و بيش جزوشون هستيم )...

* حرفي نيست واسه گفتن... اميدواريم هميشه دلاتون پر باشه از شادي و عشق...واسمون دعا كنين

* گرچه ابي قانون شكني كرد اما باز هم ميخوايم اين آخر بگيم:

سيزدهمين ماهگرد پيوندمون مبارك

شوريده(مرسا) و ابراهيم

يك سال گذشت....

vadiyezakhm — Fri, 17 Jul 2009 05:33:18 GMT

چه سردي سختي نشسته روي پوستم

شب درخشاني است

كه قطره ها آينه وار مي درخشند

و من آينه وار مي شكنم

بغضي بزرگ در عميق ترين جاي سينه ام روحم را مي خراشد، اما نمي دانم بگريم يا شاد باشم؟ نمي دانم نامش را چه بگذارم؟ بغضي از روي شادي يا بغضي به خاطر زخم روزگار؟

امروز بايد شاد باشم، امروز زيباترين و بزرگترين روزيست كه خدا در دفترسرنوشتم حكاكي كرده است اما چگونه مي توان اين روز را جشن گرفت وقتي تو نيستي؟ چگونه مي توان شيريني اش را مزه مزه كرد وقتي نگاهت همراهم نيست؟ چگونه مي توان در شعله هاي آتش عشق رقص سرمستي به پا كرد وقتي حضور مستانه ات را حس نمي كنم؟

همه تبريك مي گويند

همه اميدوارم مي كنند

همه نبودنت را يه امر عادي روزگار مي دانند

همه مي گويند: سخت نگير دختر، چيزي نيست كه...

اما آخر دلم تو را مي خواهد، مي خواد در اين روز در كنار دلت جشني بگيرد به بزرگي عشق، مي خواهد همه را به مهماني اين جشن فراخواند

دلم مدتهاست كه منتظر اين روز بود، خودش را آراسته بود، شاديهايش را انباشته بود تا بر سر راه حضورت گلباران كند، دلم 54 روز را به بهانه ديدنت چشم بر هم نگذاشته بودو 54 هزار دانه اشك را به پاي دلتنگيهايش ريخت تا اكنون در كنار تو هنگامه اي از شادي به پا كند، دلم سالهاست منتظر اين اولين است، دلم براي اين اولين روياها داشت( آخر اين اولين است... اولين!)....آخ دلم!

دل هميشه بي تابم، از گذشته تا به امروز براي كوچكترين شاديها جنگيده اي، براي از دست دادن بعضي از شاديها اشك ريخته اي، بدان كه بازي روزگار همين است و سرنوشت تو اينگونه رقم خورده است... پس بي تابي نكن و اين سفره جشني را كه گسترده اي بردار كه او نيست!

· به دليل يه مشكلاتي اين روز( و همينطور روز تولد ابي كه 22 تير بود) نتونستيم در كنار هم باشيم( حتي با گذشتن 54 روز)...كار روزگار ديگه هر روز يه بازي تازه...

· قرار بود اينبار در اولين سالگرد اين پيوند خاطره اون روز رو براتون بنويسم اما اينقدر بي تاب و دلتنگم كه يادآوري و نوشتنش بدترم ميكنه و آتيشم مي زنه.... شرمنده ام، شايد در فرصتي ديگر

· نگين چرا غمگين نوشتي، از دلم هيچ نمي دونين( آخر اين اولين بود )....

· اي تو تنهاترين سرود هستي براي دلم

نگاهت سالهاست روياي شبانه ام شده است

و دل پاك و عاشقت خانه دلتنگي هاي دلم

با تو به بهترينها مي رسم

با تو عشق را به تصوير مي كشم

و با تو زندگي را زندگي ميكنم

نازنينم، سالروز ميلاد وجود مهربانت بر روي اين زمين خاكي مبارك...

عشق گلم، از اين راه دور بار ديگر تولدت رو تبريك ميگم واز خدا براي آفريدنت بارها ممنون و سپاسگذارم، اميدوارم سالها با تني سالم و روحي خالي از درد و غم در كنارم باشي.... كاش پيشت بودم!

* راستي اين خانه مجازي سه ساله شد آن هم در روز تولد تو( اولين پست اين وبلاگ در ۲۲ تير ۱۳۸۵ نوشته شده)...خانه ي دلتنگي ها سه سالگي ات مبارك!

از همه شما دوستاي گلمون كه تو اين مدت هميارو مرهم زخمهايمان بودين ممنونم...

· باور ميكني نوشتنت در اين خونه مجازيمان آن هم در اين موقعيت سرشار از دلتنگي سرمستم مي كند؟ باور ميكني كه به اين سادگي شاد مي شوم؟... باور كن!

· جاي خالي چشمانت با هيچ مدادي پر نمي شود....

دوازدهيمن ماهگرد و اولين سالگرد پيوند دلهايمان گل بارون

شوريده(مرسا)

vadiyezakhm — Tue, 16 Jun 2009 06:57:18 GMT

كيم من؟ سرگـــــذشت تلخ بي آغاز و انجامي

پريـشاني به شهر بيكران عشــــــــق، گمنامي

به شهـر شب نجسته راه صبـــــح آرزو هرگز

سيه روزي، ز ره وامانده اي، برگشـته ايامي

( نياز كرماني )

مي داني چند روز است كه در بستر بيماري نداشتنت در تب تنهايي مي سوزم؟

معلوم است كه نمي داني، مدتي است از هم بي خبريم، مدتي است كه اين دل در تنهايي خويش اسير غم و درد است اما كسي نيست دست ياري به سويش ببرد، مدتي است كه تو آنجا بي من زندگي ميكني و من اينجا بي تو مردگي، آري در نبود تو و در نداشتن حتي صدايت دارم روزهاي سرد مردن را تجربه مي كنم، روزهايي خالي از شادي، روزهايي خالي از روشني، روزهايي سراسر روزمرگي، روزهايي كه حتي نفس كشيدن هم اجبارست، روزهايي كه دست شب روشني اش را به اسارت برده است و حتي صداي چكمه هاي شب ماه را هم فراري داده است!

نمي دانم، نمي دانم به كدامين گناه به تبعيدي تنهايي درآمده ام؟ به كدامين گناه بايد اينگونه منتظر باشم؟ نه فقط منتظر تو، حتي بايد منتظر زندگي هم بود، سالهاست منتظرم، در انتظار يه روز شيرين و بدون درد، در انتظار يه خواب بدون اشك و شروع يه صبح بدون نگراني...

شايد تقدير چنين است، شايد من ديگر توان برخاستن و جنگيدن ندارم و آن قدر خسته ام كه حتي خودم را فراموش مي كنم...

شايد بايد همين را قبول كنم و ديگر اين دل و اين فكر را مجبور به زيبا كردن زندگي نكنم، شايد بايد بدانم كه همين است، اين زندگي من است، تنهايي سهم من است از تمام خوبيهاي دنيا، شايد بايد بدانم كه مشكلات زندگي ام شيريني ايام است... ولي چه تلخ است!!!

تو نمي داني ، هيچ كس نمي داند، جز خدايم هيچ كس نمي فهمد چه ميگويم و دردم چيست؟

ديرگاهيست در عمق دلم درديست

هر چه مرهم مي نهم بي خود

هر چه درمان مي كنم بي جا

ظاهرم شاداب و شادان است

ليك دردم در عميق لايه هاي سينه پنهان است

همچو جام مي برونم سرخ و خوشرنگ است

ليك تلخيها درون من نمايان است

در ميان جمع گاه گاهي مي شوم دلخوش

درد اما همچنان باقيست

در ميان خنده ها ناگاه

يادم از درد عميق خويش مي آيد

مي رود يادم گهي دردم

چون دوباره خويش مي يابم

مي پرد رنگ از رخ زردم

من هم اي مردم غمي دارم

من هم احساس لطيف آدمي دارم

درد من درديست بي درمان

رنج من رنجيست بي پايان

....

ابر چشمانم در غروب نديدنت، مدام باريدن را بهانه مي گيرند

اشك و ناله هاي شبانه ام نيز آرامم نمي كند، سالهاست همخانه چشمانم است و همدم شبهايم، اشك را مي گويم، اين يار ديرين و هميشگي ام، اما تنها ارمغاني كه برايم آورد درد هاي سخت چشمانم است كه گاهي طاقت را از من ميگيرد، گفتند راه درمانت اشك نريختن است اما نگفتند راه درمان و تسكين دهنده اين دلم چيست؟

سينه مجروحست و دل تنگشت و اشك آلود چشم

ريخت بس اشــــكم مگر پرتر ز دريا بــــود چشم؟

اشك بس باريد چشــــمم، خـــــويش را بيمار كرد

درد ديــــگر بر هزاران درد مـــــن افزود چشـــــم

....

تنها ميدانم كه تا هستي هستم، تا تو نفس مي كشي زنده ام و تا عشقت در دلم هست مي مانم، مي دانم كه دوستت دارم و ميدانم كه سالهاست عاشقي را تمرين كرده ام و در دلم پرورشش داده ام، مي دانم كه تنها دارايي اين زندگي ام همين است، تمام لذت دردهايم، تمام دليل نفسهايم...

مي دانم تنهايم نمي گذاري، اما بدان كه اين دل خسته و تن فرسوده ام با حضور تو جان مي گيرد، با صدايت اميد پيدا مي كند، در اين هجوم مشكلات تنها وجود تو سرپناهم است، مگذار در تنهايي نبودنت زنده زنده بميرم!

باز امــــــشب جلوه بخــــش بزم مســــــتانم چو شمع

در مـــيان سوز و ساز خويـــــش خـــــندانم چو شمع

رقص مرگ است اينكه مي پــيچم به خود از تاب درد

كس چه مي داند كه مي سوزد تن و جانم چو شمـــع

با كه گــــــويم درد بي درمــــان خود را زانـــــكه من

در مـــــيان جمع، تنــــــها و پريـــــــشانم چــــو شمع

اشــــك گـــرم وآه ســـــــرد و روي زرد و ســـــوز دل

حاصل عشـــــــقند و من اين نكــــته ميـدانم چو شمع

با خــــيالش، با نـــگاهش، با فــــراقش، با غــــــمش

گاه گـــريان، گاه ســـــوزان، گاه لـــــــرزانم چو شمع

( علي اطهري )

پي نوشتها

* گرچه گذشته اما:

- مادر مهربون و با ايثارم، هميشه همدم و تنها دلسوزم روزت مبارك

- مامان افسون مهربون و ناديده ام روزت مبارك( ماماني سعي كردم كه تماس بگيرم اما متاسفانه با اين كارايي كه اينا كردن نتونستم، آنتن نميداد، شرمنده ام)

- مامان ساره عزيزم( مامان ابراهيم) روزت مبارك

اميدوارم سالها زنده باشين و لبتون پر از خنده.... دوستون دارم.

روز زن بر تمام مادران دلسوز و دختران و زنان كم ديده شده مبارك باشه

* نمي خوام سياسي بشه اما: چه انتخاباتي داشتيم!!! ياد يه آيه معروف افتادم كه در قرآن اومده و مفهومش اين بود: ما هيچ قومي رو به بدبختي دچار نمي كنيم مگر اينكه اون قوم خودشون بخوان و اينو انتخاب كنن...اين مربوط به كسايي بود كه انتخابشون شد اين آقا... البته اينم نبايد فراموش كرد كه تقلب هم اثرزيادي داشت...

بزن باران كه ديـن را دام كردند

شكار خلق و صـــــيد خام كردند

بزن باران خـــــدا بازيچه اي شد

كه با آن كسـب ننگ و نام كردند

* ميدونم خيلي غمگين نوشتم اما مدتي است كه خوب نيستم، خيلي خسته ام، و گاهي اين خستگي امروزم و گذشته تلخم داغونم ميكنه، ابي كاري نكرده كه ازش ناراحت باشم فقط حضورش كمرنگ شده، صدايش كم شده، دلداريش كم شده، گويا تحمل اونم كم شده، اشكام واسش تكراري شده چون ديگه نميگه مرسا تو رو خدا گريه نكن!...زياد از هم خبر نداريم، نميدونم چرا؟( از خودش بپرسين)(مي دونم دوسم داره ، مطمئنم)

البته مشكلات زندگي هم گاهي از حد ميگذره كه...

* بهزاد عزيز، اومدي و يه خبري از خودت دادي اما باز چند ماهي است از تو بي خبريم، كجايي مرد زيبا نويس؟ نگرانت هستيم

* مامان افسون نازنينم هر چه زود به اين مجاز آباد برگرد، اينجا بدون نوشته هاي زيبا و پر از درد و عشق شما برايم سخت است، مردمان را به خودشان بگذار و از نامردميشان بگذر، بيا و براي دل دوستدارانت بنويس

* كاشكي تو را، براي ابد، به من عيدي مي دادند!

يازدهمين ماهگرد پيوندمون مبارك

شوريده(مرسا)

vadiyezakhm — Sat, 16 May 2009 14:54:18 GMT

مامان و باباي ابراهيم اومدن مشهد، من هم خبر نداشتم، تا اينكه يكي از دوستاي صميمي من بهم زنگ زد و گفت مامان و باباي ابراهيم با اون قرار گذاشتن و درمورد من با هم صحبت كردند، دوستم گفت منم تا تونستم از خصوصيات تو گفتم هر چي كه تو اين 10 ، 12 سال دوستي از تو ديده و شناخته بودم( البته اون خيلي ازم تعريف كرده بود ولي خودم ميدونم تا اين حد تعريفي نيستم ) ، كمي ناراحت شدم نه از دوستم از ابي، آخه دوست داشتم به من بگه اما وقتي فكر كردم ديدم خوب حق داشته چون مامانو باباش ازش خواسته بودن، من اون روز و روز بعدش خونه ( مشهد) بودم ( آخه گفتم كه دانشگاه شهرستان مي رفتم)، از اونجايي كه دوستم اينجوري از من تعريف كرده بود و هم اينكه ابي خيلي باهاشون صحبت كرده بود خواستن كه منو هم ببينن، زنگ زدن و واسه روز بعدش ساعت 3 ظهرقرار گذاشتن( شايد بگين اين چه وقتيه، اما خوب بايد گفت حق دارن، آخه واسه كارشون نمي تونستن بيشتر از اين تعطيلي پيدا كنن) منم قبول كردم، اما خدا ميدونه چه قدر استرس داشتم، اولين بارم نبود اما اولين بار بود كه ميخواستم همه چي خوب پيش بره و كمي مي ترسيدم، از اينكه مخالفت كنن و يا اينكه كوچكترين حركت من كه ممكن بود ناخواسته باشه براشون يه دليل محكم واسه مخالفت كردن باشه، همون ساعت گفته شده اومدن، چون مامان اول ميخواست خودش تنهايي باهاشون صحبت كنه من تو اتاق موندم، اما خوب حرفاشونو مي شنيدم، حرفاشون مخالفت رو نشون ميداد اما نه به طور صريح، بيشتر باباش حرف ميزد و گاهي مامانش تاييد مي كرد يا توضيح اضافه ميداد، دل تو دلم نبود، يه لحظه حس كردم دارم يخ مي زنم، متاسفانه صحبتشون به درازا كشيد اگه ميگم متاسفانه چون اين من بودم كه داشتم از استرس مي مردم، يه جورايي داشتن كم كم مي رفتن و انگار يادشون رفته بود منم هستم كه بايد باهام حرف بزنم( البته شايد من اينجوري تصور كردم شايد منتظر يه فرصت بودن كه از منم بخوان كه حرف بزنم) تا اينكه مامانم گفت اگه ميخواين با خودش صحبت كنين جواب سوالهاي شما رو خودش بهتر ميدونه... و اينطوري شد كه من اومدم، تقريبا جلوي دوتاشون نشسته بودم، دستام عرق كرده بود، بعد از سلام و احوالپرسي ديگه هيچ حرفي نمي تونستم بزنم و دهنم خشك شده بود، تا اينكه باباش يه سوالي كرد، يه لحظه ذهنم خالي شد از هر كلمه اي،اما به خودم گفتم بايد حرف بزنم اگه الان سكوت كنم ديگه شايد هيچ وقت فرصت حرف زدن نباشه و همه چي تموم بشه، جواب يكي يكي سوالهاشونو دادم، ديگه مامانش ساكت شده بود اما باباش با سوالهاي مختلف و گاهي خواستن توضيحات اضافي نذاشت يه لحظه سكوت كنم، منم ديگه داشتم با خيال راحت حرف ميزدم، هر چي كه از خودم و از ابي و از اين نوع رابطه و از آينده و كلا هر چي كه ميدونستم و تجربه كرده بودم گفتم، شايد دلتون بخواد يكي از سوالهاي باباشو بدونين، من همشو يادم نيست اما مهمترين چيزي كه يادمه اينه: ببين هنوز شما كم تجربه هستين واقعيت پشت اين دره و وقتي رفتين پشت اين در ميفهمين چه قدر زندگي سخته و اون چيزي كه شما فكر ميكنين نيست اونوقت چي كار ميكنين؟ منم اينو جواب دادم: متاسفانه من هميشه پشت در بودم يعني هميشه با واقعيت رو به رو بودم واقعياتي تلخ كه باعث شد هميشه تو زندگيم خيلي احتياط كنم و اين واقعيتها خيلي چيزها به من ياد داد و مهمترينش اين بود كه زود به هر كس و به هر شرايط خوب يا بد اعتماد نكن اما اگه باز هم با واقعيتي تلخ رو به رو بشم كه امكانش هم هست ديگه ياد گرفتم چه جوري در مقابل اون واقعيت و مشكل سخت تحمل كنم و چه جوري حلش كنم....

خلاصه جوري شده بود كه انگار ما خانواده پسر هستيم و اونا خانواده دختر، تو دلم ازشون ناراحت شدم،اونا انكار مي كردن ولي منو مادرم اصرار( مامان گلم فداتون بشم كه اينقدر به خاطر من كوتاه اومدين، ميدونم خيلي سخته، ممنونم)، يه جورايي داشتم كوچيك ميشدم، اما ديگه واسم مهم نبود، عشق و زندگي آينده با ابي خيلي برام مهمتر از اينا بود كه بخوام به سادگي ازشون بگذرم، به هر حال دير يا زود مامانو باباي ابي من و نوع زندگي منو ميشناسن و ديگه همه چيز رو متوجه ميشن پس چرا الانو از دست بدم؟.... ساعت حدود 6 بود كه رفتن، اما متاسفانه باز هم تو رفتارشون هيچي نديدم، يعني نفهميدم كه بالاخره راضي شدن يا نه؟ ميخوان باز هم بعدها آشناتر بشن يا نه؟ چه قدر حرفاي من درست بوده؟ و اصلا با اوني كه ابي بهشون گفته چه قدر فرق دارم؟ ( البته الان بعد از تقريبا يه سال متوجه شدم كلا اينجوري هستن، يعني تو رفتارشون نشون نميدن كه تو دل و ذهنشون چي ميگذره، يا لااقل اين كه من نمي فهمم ) ...

برگشتن تهران، چند روز بعدش ابي گفت كه مامانو باباش گفتن كه انتخاب خوبي كرده و( اينارو بعدا ابي خودش توضيح ميده)... خلاصه كمي دلم روشن شد و اميدوار شدم، برگشتم شهرستان، روزها رو به اميد وصال طي مي كرديم، و رابطه ي منو ابي همونطور تلفني وبا sms ادامه پيدا كرد، تا اينكه اواخر اسفند ماه بود كه زنگ زدن واسه ايام عيد خواستن كه بيان مشهد براي خواستگاري، روز تولد حضرت پيامبر(ص) رو انتخاب كرديم مصاوف با 5 فروردين، خيلي خوشحال بودم و خدا رو هر روز و هر لحظه شكر مي كردم، ولي خدا ميدونه اين روزها چه قدر دير مي گذشت...

راهي مسافرت شديم و قرار شد تا 3 فروردين بر گرديم،به هر حال سفر كمك ميكرد كه روزها تندتر بگذره، مسافرت خوبي بود اما اگه دارم مينويسم به خاطر يه اتفاق خيلي جالب بود، قراربود تو مسير مسافرت بريم شيراز، شهري كه هميشه عاشقش هستم مخصوصا آرامگاه حافظ ، تو كل مسافرت استرس داشتم، چون به هر حال باز هم انتخاب يه راه جديد تو زندگي بود، درسته كه ابي رو مي شناختم و واسه اين شناخت و اين احساسات زمان صرف كردم اما به هر حال ترس داشتم بيشتر ترسم هم از روزگار و تقدير بود كه باز هم بخواد به من سخت بگيره، به خاطر همين وقتي كه بالاي سر آرامگاه حافظ ايستادم دلم ميخواست يه فال بگيرم، اما كتاب نداشتم، كمي جلوتر تر از من مرد مسني ايستاده بود كه يه ديوان حافظ تو دستش بود، سرشو چرخوند به طرف من گفت ميخواي فال بگيري؟ منم كه تو ناباوري اين بودم كه از كجا فهميده گفتم آره، كتابشو داد به دستم و منم كه مامانم در كنارم ايستاده بود با تمام وجود و با دلي پر از عشق لاي كتاب رو وا كردم و جوابم اين بود:

در نمازم خــــــــــــم ابروي تو با ياد آمد... حالــــتي رفت كه محراب به فرياد آمد

ازمن اكنون طمع صبرودل وهوش مدار... كان تحمل كه تو ديدي همه بر باد آمد

باده صافي شد ومرغان چمن مست شدند... موسم عاشـــــــقي و كار به بنياد آمد

بوي بهبود ز اوضــــــاع جهان مي شنوم... شادي آورد گل و باد صبــــــا شاد آمد

اي عروس هنر از بخــــــت شكايت منما... حجـــــــــله حسن بياراي كه داماد آمد

( بقيشه ننوشتم چون طولاني ميشه) وقتي اين شعرو خوندم پر شدم از آرامش، جواب دلمو گرفته بودم،اونم خيلي واضح، كتابو با خوشحالي به صاحبش دادم و بقيه مسافرت رو بدون نگراني خوش گذروندم، بالاخره برگشتيم مشهد، روز موعود رسيد، ابي هم خوشحال بود و كمي نگران، خوب حق هم داشت اونم ميخواست يه راه جديد رو انتخاب كنه، اون روز ابي با مامانو باباش و دوتا داداشاي شيطونش ( امير كه 1 سال از ابي كوچيكتره و عرفان كه 9 سالشه و تازشم ابي خواهر نداره)اومدن خونمون، يه دست گل نرگس خيلي قشنگ هم برام آورده بود( آخه من عاشق گل نرگسم) صحبتهاي متدوال هر خواستگاري انجام شد، اما خوب با بقيه خواستگاري ها فرق داشت اونم اين كه جواب عروس و خانوادشو مي دونستن پس اومده بودن واسه بقيه كارا و برنامه ريزي ها، همه حرفامونو زديم و اتفاقاتي هم كه افتاد منو ابي از قبل فكراشو كرده بوديم، روز مراسم عقد( نامزدي) رو گذاشتيم 26 تير ماه مصادف با تولد حضرت علي (ع) كه هميشه آرزوم بود و خيلي دلم ميخواست اين اتفاق بيفته، حتي روز خوندن خطبه عقد تو حرم امام رضا(ع) رو هم گذاشتيم همون روز، آخه واسم اين روز خيلي عزيز بوده و هست، ( درضمن در مورد روز مراسم يعني 26 تيركه ميشه اولين سالگرد پيوندمون در همون روزش توضيح ميدم)، ديگه كم كم ميخواستن برن اما آخه من هنوز ابي رو نديده بودم، يعني ديده بودم چون رو به روش نشسته بودم اما اين ديدن اونم بعد از اين همه مدت خدايي ظلم بود، درسته كه ما حرفامونو با هم زده بوديم اما اگه الان دوباره رو در رو با هم حرف دلو دلتنگي نميزديم تا تير ماه هم همديگرو نميديدم و اونوقت.... اما رفتن و من دلم پر شد از دلتنگي و غم، اونم همينطور، تازه چيزي هم به عنوان نشون نذاشته بودن( شايد بعضي جاها رسم نداشته باشن كه البته ميدونم خيلي كمن اما نشون يعني دادن يه حلقه يا يه گردنبند ساده و يا دادن پارچه به عنوان اينكه اين دختر خانوم مال ماست، ديگه كسي نياد خواستگاريش) دوباره از اينكه اينجوري كوچيك شده بودم ناراحت شدم، به ابي گفتم و با اينكه ازش خواستم به مامانو باباش نگه اما اونم گفت( آخه تحمل ناراحتي منو نداره)، روز بعدش با يه حلقه ي قشنگ و كلي معذرت خواهي اومدن خونمون و گفتن كه ما اين نظرو داده بوديم اما شما( يعني منو مامانم) متوجه نشدين و فكر كرديم كه شما دوست ندارين... خلاصه با اين بهانه ما دوتا موفق شديم تنها با هم حرف بزنيم، خيلي شيرين بود اما خوب ازش خجالت مي كشيدم ولي همونجور كه قبلا هم گفتم ابي خيلي شيطونه( البته در مقابل من ،چون در مقابل ديگران همچين مظلوم ميشه كه همه فكر ميكنن من چه قدر اذيتش ميكنم و ابي چه قدر ساكت و مظلومه و هيچ كس هم حرف منو باور نميكنه... اينم از شگرداشه ديگه) و اونجا تو اتاق من كلي شيطوني كرد و منو خندوند و حرص داد....

خاطره قشنگي بود... اون روز هم تموم شد و اونا برگشتن تهران و دوباره دلتنگي شروع شد،ولي با يه اميد بيشتر و عشق بيشتر... درسته بعضي حرفها و كاراي مامانو باباش كمي منو رنجوند اما شايد اينم به خاطر نوع زندگي و ديد اونا نسبت به زندگي و اينجور مراسم بود و سعي كردم منم فراموش كنم....

اينم آخرين قسمت داستان عشقمون... نميدونم چي برداشت كردين و چي فكر مي كنين دلم خواست براتون بگم و هم اينكه اينجا ثبتش كنم واسه آينده، البته اينم بگم كه اين داستان يه حاشيه هايي هم داره كه در پستهاي بعدي براتون ميگم( منظور يه توضيحات كلي در مورد نوع رابطه و دور بودن ما دوتا، ومادر و پدرش که الان خیلی چیزها در موردشون میدونم و واسم خیلی چیزها حل شده...)

دلتون پر از عشق حقيقي باشه... براي ما دوتا هم دعا كنين

تو عطـــــــــــر تازه ياسي رها به خــــانه من

تو دســـــــــــت نرم بهــــــاري در آشيانه من

كهن شد آن همه افسانه، قصـه قصه توست

بيا بيا كه حديث تو شـــــــــــــد فســــــانه من

ز شاخ خشـــــك، گمان ريخت برگ غصه او

شــــــــــــكفته شاخه شوقم، تويي جوانه من

بهــشت، بي تو به ديدار خلــــــــــــق ارزاني

من و توئيم و بهشتــــــي است كنج خانه من

ز تلخ رفته چه گويــــــــم كه زندگي فرداست

شبم گذشـــــــــــــــت، تو فرداي جاودانه من

چه خوش درون من آميختـي چو من در من

طنــــــــــــــين نغـمــه سازي تو در ترانه من

(پرويز خائفي)

پي نوشتها:

· قرار بود يه شعر در مورد جدايي بنويسم اما از اونجايي كه من 23 ام اومدم تهران و الان كلي خوشحالم و قراره تا 3ام خرداد هم اينجا باشم ( جاخوش كردم) واسه همين پشيمون شدم و شعرديگه اي براتون نوشتم...

نااميد بودم و فكر ميكردم تا تابستون ابي رو نمي بينم اما الان ابي كنارم نشسته و سلام مخصوص به همتون مي رسونه... اميدوارم همتون طعم واقعي عشق رو بچشين البته بدون دوري ...

· خيلي خووووووووووووووشحــــــــــــــــــــالم.... الهي خدا دل همتونو شاد كنه

· ابي همينجا به من قول داد كه در پست بعدي كه قراره بنويسه احساساتشو به طور كلي در مورد رابطه مون و اين اتفاقات بگه... آخه چند نفرتون خواستين كه اونم در مورد موقعيت و اتفاقاتي كه براش افتاده براتون بنويسه...

· فعلا چون تهران هستم نمی تونم به خونه های همیشه گرمتون سر بزنم اما تا برگردم مشهد از خجالت همتون در میام

دهمین ماهگرد پیوند عاشقونمون مبارک

شوریده (مرسا)

vadiyezakhm — Wed, 15 Apr 2009 14:05:18 GMT

سلامي به طراوت و لطافت بهار به شما سبز قامتان مرز پرگهر

سلامم خيلي كليشه اي بود!

شايد اين جوري بهتر باشه

سلام به مهمانان سرزمين مجازي عشق ما

سال جديد رو به همتون تبريك مي گم

اميدوارم سال خوبي براي همتون باشه و بهترين اتفاق ها براتون بيفته

سالي كه گذشت مهم ترين و سخت ترين سال زندگيم بود

مهم ترين بود ، چون به بزرگترين و بهترين آرزوي قلبم رسيدم

سخت ترين بود ، چون از بزرگترين و بهترين آرزوي قلبم دور بودم

مي خواستم سال جديد من مطلب بنويسم و بعد از چند ماه من عشقمونو

تعريف كنم

البته نه داستان عشمون رو. آخه اون داستان الان به جايي رسيده كه

اگه بقيشو من ننويسم بهتره

آخه حس"عزيز دلم" قشنگتر و مهم تره

منم دلشوره و نگراني و يه كم ترس داشتم ولي مهم تر اينه كه

تو دل بانوي من چي مي گذشته

از اينكه منو به خاطر دير آپ كردنم مي بخشيد ممنونم

29 اسفند ساعت 5 صبح راه افتادن و ساعت 6 بعدازظهر رسيدن تهران

اما تا به خونه ي ما برسن ساعت شد 8 ( خوب تهرانه و ترافيكش ديگه )

اصلا باورم نمي شد بعد از 3 ماه دوباره دارم مي بينمش. همش مثل خواب بود

نمي خوام داستان عيد رو تعريف كنم آخه هم دل خودم بيشتر مي گيره

هم اينكه دنباله ي داستان اصلي خراب ميشه

فقط در همين حد بگم كه خيلي بهمون خوش گذشت

رفتيم شمال خيلي قشنگ بود. جنگل ، بركه

بعدشم كه رفتيم مشهد و اونجا هم خيلي خوش گذشت

مخصوصا 13 به در. با اينكه يه جا تو بازي افتادم زمين و پام زخم شد

و يه جا هم اومدم توپ رو با دست بگيرم انگشت شستم برگشت

( هنوزم يه كم درد مي كنه ) ولي خيلي باحال بود ، به خصوص كوه نورديش

شب قبل از اومدن من به تهران هم رفتيم سينما ( اخراجي ها 2 )

مي دونستيم موضوع خاصي نداره ولي گفتيم از فكر و خيال فردا

و دلتنگي كه بهتره ، حداقل به ظاهر هم كه شده يه كم مي خنديم

صبح رفتيم راه آهن و خداحافظي كرديم

از همون لحظه شدم مثل ديوونه ها كه نه مي خندن نه گريه مي كنن

( با اينكه خيلي سعي كردم جلوي خودمو بگيرم

ولي چندبار تو قطار يواشكي گريه كردم )

با اینکه الان تقریبا ۱۰ ۱۲ روز بیشتر نگذشته که از هم دوریم

ولی انگار ۲ ماهه که ندیدمش. به اندازه ی ۲ ماه دلم تنگه

همين جا كه سفره ي بي رياي دلمونه ( و هم سفره ي دل بي ريامونه )

ازت معذرت مي خوام كه اين همه تنهات گذاشتم و پيشت نبودم

كه دلتنگياتو ازت بگريم و اشكاتو پاك كنم

و قول ميدم كه تا جایی که بتونم نذارم اون قدر طولاني بشه و زودتر بيام پيشت

نهمين ماهگرد عشق جاويدمون ستاره بارون

ابراهیم

حسها... تازه شدن

vadiyezakhm — Mon, 16 Mar 2009 09:54:18 GMT

امسال هم گذشت همچون سالهاي پيش... باز هم حس غريبي دارم يه حس ترس و نگراني از سال جديد يه حس دلتنگي يه حس روزمرگي گذر عمر....

اين حس هميشه بوده و هست دليلش رو نميدونم شايد همه اين حس رو داشته باشن اما اين حس هميشه براي من تازه بوده اين حس باعث ميشه كه از شروع سال جديد شاد نباشم و حتي گاهي دلم ميخواد سال جديد هيچ وقت نياد

تنها تفاوتش امسال اينه كه قراره سال جديد رو با عشق و همسر نازنينم شروع كنم شايد تنها دلخوشي و كمي كمتر شدن اين حس نسبت به سالهاي ديگه اين باشه...قراره امسال لحظه ي تحويل سال جديد رو در كنار كسي باشم كه هميشه منتظرش بودم اما باز هم دلتنگم باز هم مي ترسم و باز هم...

حس شادي رو تجربه كردم

وقتي دست به دستاي معشوقم دادم و حديث جاودانه عشقمونو زمزمه كرديم

وقتي چشم به چشمان مهربونش دوختم و وجودم رو در چشمانش جست و جو كردم

وقتي گوش به صداي مهربون مادرم دادم( مامان افسون) وحس عشق رودروجودش ناب ديدم

وقتي شنيدم كه مريم نازنيم به همراه همسر گلش پيوند عاشقانه اي رو در آسمان ثبت كردند

وقتي شنيدم برادر گلم( آقا رضا) به همراه همسر نازنينش دست به دستان هم دادند براي ابد

وقتي نظر بهزاد عزيز رو خوندم و فهميدم زنده است و سالم

وقتي بعد از چند سال نظر بابايي مهربونم رو خوندم( كاش يه آدرسي برام ميذاشتين بابايي)

وقتي فهميدم داداش گلم فرهاد( پسر مامان افسون) دانشگاه قبول شدن

وقتي زيباترين هديه تولدمو گرفتم كه معشوقم با هنر نابش درستش كرده بود

وقتي قالب اين وبلاگ رو مامان افسون به همراه داداش فرهاد برام درست كردن

وقتي تولد عزيزانمو بهشون تبريك گفتم

حس دلتنگي رو تجربه كردم

وقتي دور از معشوقم گذر عمر كردم

وقتي اولين قطره اشك رو در چشمان معشوقم ديدم

وقتي در چشمان مادرم نگراني آينده ام را ديدم

وقتي زير باران بدون حضور باراني اش قدم زدم

وقتي دلم براي حضور مامان افسونم تنگ ميشد

وقتي از دوستان دوران كودكي ام دور افتادم

وقتي از دوستان هم خوابگاهي ام جدا شدم

حس غم رو تجربه كردم

وقتي بي سرپرست شدن كودكاني را ديدم كه در چشمانشان جز معصوميت چيز ديگري نبود

وقتي مشكلات زندگيم رو حل نشده ديدم

وقتي چشمان مادرم رو اشك بارون ديدم

وقتي نگاه برادرامو نسبت به آينده تلخ ديدم

وقتي بي عدالتي رو ديدم

وقتي دل ميناي نازنينم رو غمگين ديدم

وقتي محبوبم (ابراهيم) رو دور از خود ديدم

وقتي گاهي خدا رو فراموش كردم و ازش نا اميد شدم

وقتي نامردي عموهام رو ديدم و بي تفاوتي نسبت به بچه هاي برادرشون كه ديگه نيست

حس نگراني رو تجربه ميكنم

وقتي به آينده نگاه ميكنم

وقتي به تلاش داداشام براي قبولي كنكور نگاه ميكنم

وقتي ياد عزيزانم ميفتم و به سلامتيشون فكر ميكنم

وقتي به وضع اقتصادي مردم و اين مملكت فكر ميكنم

وقتي به مشكلات حل نشده زندگيمون نگاه ميكنم

وقتي به نگاه بي تفاوت مردمان نسبت به هم توجه ميكنم

وقتي به اينهمه وبلاگ غم آلود آدما نگاه ميكنم

وقتي به كار ابراهيم و تلاشش فكر ميكنم

وقتي به پرنده هاي تو قفس نگاه ميكنم

و هزار جور حس ديگه كه گفتنش خارج از حوصله من وخوندن شماست

و تمام اين حسها چه تلخ و چه شيرين گذشت و حسهاي جديد در راهه و من از اومدن اين حسها مي ترسم...

به هر حال روزها و ماه ها و سالها ميگذره و تمام اين حسها هميشه بودنمون رو به تصوير ميكشه و هر كدومشون در حضور ديگري معنا پيدا ميكنه و زندگي هميشه با اين حسهاست كه جاريست....

از تمام شما دوستاي مهربون و هميشه همراهم ممنونم كه هيچ گاه تنهام نذاشتين و هميشه با حرفهاي قشنگتون تلخي بعضي حسها رو كمتر كردين. براتون بهترينها رو آرزو ميكنم و اميدوارم در سال جديد دلتون هميشه سبز و بهاري باشه و هميشه شادي تو چشماتون برق بزنه و دستاتون پر باشه از محبت و زندگتون پر از خوشبختي.

و اما تو همسر مهربون و عشق جاويدم سالي پر از پيشرفت رو برات آرزو ميكنم و اميدوارم هميشه سالم باشي و خوشبخت . اميدوارم هميشه در كنار هم عشق رو به تصوير بكشيم و جوري زندگي كنيم كه ساده بودن و پاك بودن عشقمون فراموش نشه.

اميدوارم امسال زود به زود همديگرو ببينيم( چون خيلي دلم تنگه)

و در آخر يه فال از حافظ براي تمام كساني كه باورش دارند( مثل من)

بدور لاله قــــــدح گير و بي ريــــا ميباش ببــــوي گل نفسي همدم صبــــا ميباش

نگويمت كه همه ساله مــــــــي پرستي كن سه ماه مي خورونه ماه پارسا ميباش

چو پـــــير سالك عشقـــــت بمي حواله كند بنوش و منتــــظر رحمت خــدا ميباش

گرت هواست كه چون جم بسرغيب رسي بيا و هــــمدم جام جـــهان نما ميــــباش

چوغنچه گرچه فروبستگي است كارجهان تو همچو باد بهـــاري گره گشا ميباش

وفـــا مجوي ز كس ور سخــن نمي شنوي بهرزه طالب سيــــمرغ و كيميا ميباش

مريــــــد طاعت بيگانگان مشو حافـــــــظ دلي مـــعاشر رنـــــدان پارســـا ميباش

پي نوشت:

بعد از تقريبا 3 ماه دوري و دلتنگي قراره ببينمت.

29 ام عازم تهران هستيم و قراره تا 3يا4ام فروردين اونجا باشيم و از اونجا با ابراهيم بر ميگرديم به مشهد و قراره ابراهيم تا 15ام اينجا باشه... باورش سخته اما خدايا شكرت، موقع تحويل سال براي منم دعا كنين

هشتمين ماهگرد پيوندمون مبارك

ايرانيان نوروز مبارك

شوريده(مرسا)

قصه عشقمون (4)

vadiyezakhm — Sat, 14 Feb 2009 16:34:18 GMT

بالاخره زمان با هر سختي اي كه بود گذشت و بهار از راه رسيد. هم خوشحال بودم و هم نگران اما هر چه بود حس خوبي بود. يه حس متفاوت. موقع تحويل سال از خدا فقط كمك خواستم و چشمان باز. نميخواستم هيچ وقت اشتباه ببينم.

خبر داد كه نهم فروردين مياد مشهد و بايد خيلي زود هم برگرده. به خاطر همين همون روز رو قرار ديدار گذاشتيم. ساعت 2 بعد از ظهر رو انتخاب كرديم. آخه ميخواستيم از زمان بيشترين استفاده رو كنيم و من دوست نداشتم هوا تاريك بشه آخه مادرم ازم خواسته بود.

با هزار دلهره و خوشحالي آماده شدم. چيزهايي كه براش خريده بودم رو برداشتم. ظاهرم كاملا معمولي بود. مكان كافي شاپ هتل هما بود و من چند ثانيه زودتر از اون رسيدم. هميشه تو هر قراري از ديگران زودتر ميرسم چون خودم انتظار رو دوست ندارم نميخوام كسي رو منتظر بذارم.

از پشت سرم اومد جلوم واستاد. مثل من خجالتي سلام كرد. نميدونستم چي بگم. رفتيم داخل و رو به روي هم نشستيم. گل قشنگي رو داد به دستم. جرات نگاه مستقيم به چشماش رو نداشتم و همين هم باعث شد كه بعدا بهم بگه چرا جاي ديگه رو هي نگاه ميكني؟

يه پيرهن كرم رنگ تنش كرده بود كه خيلي بهش ميومد. موهاش تو صورتش بود و همين باعث شده بود شيطون تر به نظر برسه( بزنم به تخته يه خروار مو داره كه خيلي قشنگه). به خاطر استرسي كه داشت خيلي رو صندلي جابه جا ميشد برعكس من كه تو اينجور شرايط آروم هستم.

صحبت شروع شد و در مورد خيلي چيزها حرف زديم. كم كم يخمون آب شد و كلي حرف زد و شوخي كرد. ( فداش بشم خيلي شيطونه) زمان به سرعت مي گذشت. هيچي نتونستم بخورم. بر عكس اون كه تقريبا هر چي سفارش داده بود رو خورد.( آخه الان فهميدم كه خيلي شكمو تشريف داره...خدا رو شكر كه تپل نيست وگرنه...) عصر پنجشنبه قشنگي بود و يه نم بارون هم ميومد. نميتونم دقيقا بگم چي گذشت چون خيلي رويايي بود اما هر چي بود زيبا بود و براي من ناب ناب.

بعد از دادن هديه ها به هم ديگه و يه كم صحبت بيشتر و يه لحظه نگاه دزدكي عزم رفتن كرديم. ساعت حدود 7 بود و هوا تقريبا تاريك شده بود( چه قدر كم نه؟ ولي واسه ما كه اولين بار بود خيلي كم و زودگذر بود)

منو تا دم در خونمون همراهي كرد و منتظر زير بارون واستاد تا برم خونه. هيچ وقت اون لحظه آخر رو يادم نميره. وقتي برگشتم و پشت سرم رو ديدم كه ساكت و آروم واستاده بود سر كوچمون و نگاهم ميكرد. اشك تو چشام جمع شد. معلوم نبود ديدار ديگه اي هست يا نه؟ خانواده ها راضي ميشن يا نه؟ ...

اون روز تموم شد و اون برگشت. ولي تو دلم يه دنيا خاطره و يه دنيا عشق جمع شد. روزهامو با ديدن هديه هاش و ياد نگاهش سر ميكردم.

قرار شده بود كه كم كم با خانوادش در ميون بذاره و منم به مادرم بگم كه اين همونيه كه سالهاست منتظر اومدنش هستم.

دوباره دانشگاه شروع شد. گاهي تلفني حرف ميزديم و روزي چندين sms ميداديم. هنوز هم در مورد خيلي مسائل حرف ميزديم و ميخواستيم نكته اي نمونه كه نگفته باشيم و بعدها برامون درد سر بشه. اگه دارم خيلي زود از روي اين روزها ميگذرم به خاطر اين نيست كه هيچ اتفاقي نيفتاده يا خيلي ساده بوده( بر عكس خيلي سخت گذشت و هر روزش هزار اتفاق بود ) به خاطر اينه كه نميخوام خستتون كنم. خلاصه روزها و ماه ها گذشت. با خانوادش در ميون گذاشته بود. مخالفت كردن همونطور كه حدس ميزديم. مخالفتشون بيشتر به خاطر خودش بود. چون منو كه نديده بودن . اما با خودش و ازدواج اون موقعش مخالفت ميكردن. چون همونطور كه گفتم مثل من دانشجوست و سربازي هم نرفته. اما از اونجايي كه از قبل اين مخالفت رو پيش بيني ميكرديم ميدونستيم كه بايد چي بگيم.

با هم قرار گذاشته بوديم كه هر جور شده موافقت خانواده ها رو جلب كنيم و بگيم كه هر چند سالي كه باشه حاضريم تحمل كنيم تا موقعيت ابراهيم خوب بشه.

مادر و پدرش باز هم مخالفت كردن و ديگه در اين مورد با ابراهيم حرف نزدن. فكر ميكردن اگه ديگه در مورد اين موضوع حرف نزنن و يا اينكه مخالفت كنن به مرور از ذهن منو ابراهيم پاك ميشه( مثل خيلي از عشقهاي بي محتواي امروزي) اما منو ابراهيم قرار گذاشتيم با هم بمونيم حتي اگه سالها طول بكشه. تا اينجا صبر كرديم و بعد از اين هم صبر ميكنيم. به عشقمون و به پاك بودنش ايمان داشتيم چرا همچين موهبتي رو از دست بديم؟ روزها و ماه ها براي اين عشق وقت صرف كرديم. سالها دنبال هم ميگشتيم حالا به اين راحتي كنارش بذاريم؟

خانواده ها با ديدن وضعيت منو ابراهيم و همچنين صحبتهايي كه ابراهيم هر چند وقت يكبار با خانوادش ميكرد فهميدن كه ما دوتا همچنان با هم هستيم و روي حرف خودمون ايستاديم و حاضريم هر سختي اي رو به جان بخريم.

مادر و پدرش كم كم باور كردن و صحبتها با ابراهيم كم كم جدي شد. از سختيهاي راهمون واسش گفتن و موقعيتي كه داشت رو براش روشن كردن.اما ابراهيم همه اينها رو قبول كرده بود( و با منم در ميون گذاشت و منم قبول كردم) قرار شده بود يه روز بيان مشهد براي تحقيق در مورد من و خانوادم جوري كه من خبر دار نشم. از ابراهيم هم قول گرفته بودن كه چيزي به من نگه. آبان ماه بود. 15 آبان 1386مصادف با وفات امام جعفر صادق( ع) ...

( ادامه داره)

پي نوشت:

* بيشتر از اين نمي تونم بنويسم... خيلي خسته ام... دلم تنگه و ياد اون روزها بدترم ميكنه..... شرمنده اگه نسبت به پستهاي قبلي كمتر نوشتم

* اينبار قرار بود ابراهيم بنويسه... اما ميره سر كار. از صبح تا شب يا سر كاره يا دانشگاه. نتونست بنويسه. شما رو نميدونم اما خودم خيلي دوست داشتم كه بنويسه نوشته هاش آرومم ميكنه ولي فعلا نمي تونه. خواست ازتون معذرت بخوام. ازش قول بگيرين كه جبران كنه...

* ولنتاين و سپندارمذگان( 29 بهمن ماه، كه خيليا بهش توجه ندارن در صورتي كه روز عشق ايرانيهاست) بر تمام كساني كه عاشقن و يا دوستيهاي مقدس دارن مبارك باشه. قدر لحظه هاي با هم بودن رو بدونين.( گرچه كه براي عاشقان حقيقي هر روزشون روز عشقه)

* و چه سخت است منتظر باشي

منتظر كسي كه نفسهايت به شوق او مي آيد

و ميداني كه اين دلت عاشقانه براي او ميزند

اما هيچ نمي تواني بكني

ثانيه ها را براي ديدن رويش به دار مي آويزي

ولي باز سهم تو تنها دلتنگي است و تنهايي

كاش فاصله پايان پذيرد

و همراه سپيده آيي

و نسيم عشق بر تن به خزان نشسته ام بوزاني

كاش بيايي و دستهاي به يخ مانده ام را جان دوباره بخشي

كاش در تاريكي روزهايم طلوع كني

كاش هر روز تقويم زندگيم نشان تعطيل خورده بود

به بهانه ي ورود و حضور تو

... تا روز ديدار

منتظر آمدنت مي مانم ...

*57 روزه كه نديدمت... به اندازه تمام اين روزها حرفها دارم

و دلم تنگه...

هفتمين ماهگرد پيوند جاويدمون مبارك

شوريده(مرسا)

قصه عشقمون(3)

vadiyezakhm — Thu, 15 Jan 2009 07:25:18 GMT

تو نمايشگاه دنبال غرفشون ميگشتيم. خيلي شلوغ بود. بالاخره بعد از چند دقيقه غرفه رو پيدا كردم. اما متاسفانه خودش اونجا نبود( بر اساس مشخصاتي كه داده بود فهميدم اونجا نيست) آخه دقيقا با هم هماهنگي نكرديم. نميتونم حس اون لحظه رو بگم آخه نه شاد بودم از نديدنش و نه غمگين. تصميم گرفتيم كل نمايشگاه رو تماشا كنيم و دوباره برگرديم. شايد تا اون موقع پيداش بشه. بعد از يكي دو ساعت برگشتيم. اينبار بود. يه گوشه واستاده بود. اما متاسفانه حواسش به گوشي موبايل بود. چند لحظه اي واستادم تا سرشو بلند كنه. تو دلم غوغايي بود. يعني اين همون دوست منه؟ كسي كه تمام زندگيم و تمام احساسمو بهش ميگم؟ سرشو بلند كرد. شايد چند لحظه بيشتر طول نكشيد. نميدونم چه احساسي داشتم فقط تو دلم گفتم: خدايا ممنونم

بيشتر از اون جايز نبود بمونم. نميخواستم براي اون بد بشه. منو شناخت. و من با مامان راه افتاديم به سمت در خروجي. حس كردم پشت سرمون بايد باشه. برگشتم نگاه كردم. حدسم درست بود. دلم ميخواست بيشتر ميمونديم تا كاملا ميديدمش.اما نشد....

تو محوطه بيروني يه چيزي خورديم. و بعد رفتيم به سمت خونه. تو تمام اون مدت داشتم بهش فكر ميكردم. چهرش يادم نموند. خيلي زود داشت از ذهنم پاك ميشد. شايد چون خوب نديده بودنش و يا شايد خدا ميخواست به خاطر چهرش( كه ديگران ميگن خوشگله) احساسم دچار اشتباه نشه. بعد از اون روز رابطمون مثل قديم ادامه داشت. كم كم احساساتم نسبت بهش عوض شده بود.

نزديك كنكور شديم. دوتامون استرس داشتيم. ديگه چت نميكرديم. و روزي يك بار يا هر دو روز يك بار براي هم ايميل ميفرستاديم. دلمون به همينا خوش بود و بهمون اميد ميداد. تو ايميلها از اميد حرف ميزديم و از اينكه هميشه براي هم دعا ميكنيم و هيچ وقت از خاطر هم نميريم. از مشكلاتي كه داريم و اتفاقاتي ميفتاد.

كنكور رو هم پشت سر گذاشتيم. و دوباره دوستيمون ادامه پيدا كرد. البته توي همين دوران بود كه راز مهمي رو بهم گفت. رازي كه شايد دوستيمون رو به هم ميزد. حرفي كه شايد براي هميشه همه چيز تموم ميشد. اما وقتي شنيدم نميدونم چرا اين فكر اومد سراغم: صداقت! اين صداقتو از دست نده....

از صداقتش و از اينكه براي مقدس بودن دوستيمون ارزش قائل شده و حرفي رو زده كه شايد براش بد تموم ميشد خيلي خوشم اومد و ازش خواستم اون راز رو فراموش كنيم و اين دوستي رو ادامه بديم.( از گفتن اون راز معذورم چون يه رازه...)

جواب كنكور اومد. اون شهر خودش قبول شده بود و من يكي از شهراي اطراف مشهد. وقتي فهميدم بايد تو خوابگاه باشم و فقط روزاي تعطيل ميتونم بيام مشهد بيشتر دلم گرفت. اينجوري رابطمون كمرنگ ميشد. رابطه اي كه منو با روي زيباي زندگي آشنا كرده بود. دوري از خانواده ( اونم مني كه خيلي وابسته به مادرم هستم) يه طرف و كمرنگ شدن رابطه يه طرف ديگه.

اما چه ميشه كرد. روزگار اينو خواسته بود. من اسمشو ميذارم امتحان الهي براي ثبات عشق.

اول مهر رسيد و من راهي شهر غربت شدم. اونجا برام سخت بود. اما از اونجايي كه خيلي زود خودمو با شرايط سخت وفق ميدم كم كم عادت كردم. اما دوستم چي؟...

هيچ وقت يادم نميره.... اولين روزي كه به هم گفتيم عاشقيم... روزي كه فهميديم اين احساس چيزي نيست جر حس زيباي عشق.( البته يه مدت قبلترش ابراهيم يه حرفايي زده بود اما نه به طور واضح و كامل)

شبهاي احيا بود... اومده بودم مشهد و تو همين شبها بود كه با هم چت ميكرديم. از اين حس گفتيم... از حسي كه هيچ گاه ارزون نفروختيمش... حسي كه اونقدر برامون مقدس بود كه دلمون ميخواست براش وقت بذاريم... براي شناختش... براي بودنش... براي بزرگ كردنش... براي نثار كردن به ديگري...

با توكل به خدا و با دلي كه تو اون شبها پر از شوق بود پر از حس پاك بود پر از خدا بود به هم گفتيم كه عاشقيم... اين عشق اومد و اروم تو دلمون نشست

اين حس رو شناختيم، يعني بعد از اينهمه مدت فهميديم اين حس چيزي نيست جز عشق.

چون براش زمان صرف كرديم. و حالا اين حس رو داريم به كسي ميديم كه ميشناسيمش و ميدونيم كه براي اين حس ارزش قائله... از موندگاريش گفتيم و از اينكه همديگرو داريم خدا رو شكر كرديم. پيمان عشقي بستيم كه تا هميشه عاشق باشيم

از اون روز به بعد ميدونستم كجام؟ چي ميخوام؟ و زندگي چيه؟ حالا كسي رو دارم كه مثل من عاشقه... وبا اون قراره به اوج برم و كامل تر بشم... قراره ابديت رو با هم معنا كنيم... قراره با هم زندگي بسازيم و تو لحظه لحظه هاي زندگيمون با هم سهيم باشيم.

زندگي برام عوض شده بود و نگاهم زيباتر. اما سختيها هنوز بود. آينده اي كه ازش خبر نداشتيم و نگراني و دلتنگي دور از هم.

روزها و لحظه ها به سختي ميگذشت. هر دو سن كمي داشتيم و از مخالفت خانواده ها ميترسيديم. از طرفي ميخواستيم تو اين زمينه هم خودمونو امتحان كنيم. مادرم در جريان كامل وقايع بود. رابطمون تلفني شده بود و تو خوابگاه از اينكه ميتونم باهاش حرف بزنم خوشحال بودم... وابستگي ها بيشتر شد. شناخت هنوز هم ادامه داشت و دلتنگي هميشه با دلم همخونه بود. دلمو به چيزهايي كه برام فرستاده بود خوش كرده بودم. به هديه هايي كه با دستاي پر مهرش ساخته بود و نشان از عشق پاك وجودش داشت. به نقاشيهاي زيبايي كه هيچ جوري نميتونم توصيفش كنم.

تو خوابگاه هم اتاقيهام منو مامان صدا ميزدند.( سارا، سميه، زهره، زهرا، ندا) فكر نكنين چون سنم بيشتر از اونا بود( آخه بزرگتر از منم بود) به خاطر دلسوزيهايي كه براشون ميكردم و گاهي راهنماييشون ميكردم( اينارو خودشون ميگفتن)به خاطر تجربه اي كه زندگي بهم داده بود و سختيهاي زيادي رو پشت سر گذاشتم منو مامان صدا ميزدند. خيلي دوسشون دارم چون واقعا به هم وابسته شديم و تو اون لحظه هاي سخت دلتنگي وجودشون يه جور آرامش بود. تو غمها و شاديهاي همديگه شريك هستيم و رازهاي همو ميدونيم. باورتون ميشه اگه بگم واقعا مثل يه مادر دوسشون دارم و نگران آيندشون هستم؟ وقتي از حس عشقم با خبر شدن چون منو دوست داشتن ابراهيم رو هم دوست داشتن( البته بعدها اونو هم شناختن) و دوتامونو تحسين مي كردن و براي حل مشكلاتمون دعا ميكردن.( اينم بگم كه ابراهيم رو بابايي صدا ميزدن و گاهي باهاش حرف ميزدن)

روزها رو به اميد آينده اي زيبا ميگذروندم. تا اينكه گفت قراره يكي دو روز از تعطيلات عيد رو بياد مشهد و همديگرو ببينيم. چون ميدونست كه مخالفت ميكنم خواست مشورت كنه كه بياد يا نه؟

ميدونم الان ميگيد تو كه دوسش داري چرا مخالفت؟

اين بر ميگرده به اعتقاداتم. به هر حال محرم نبوديم و اين برام سخت بود. اما از طرفي وقتي با مادرم در ميون گذاشتم از اينكه اينقدر قشنگ به موضوع نگاه كرد دلم راضي شد. به هر حال عاشق بوديم و اين بزرگترين و مقدسترين حسه. اونقدر به هم اعتماد داشتيم كه ميتونستيم با اتكا رو همين اعتماد اين ديدار رو شيرين كنيم و خاطره اي براي روزهاي بعد.

قبول كردم. اما قرار شد فقط چند ساعت و فقط يه بار باشه. تا خوب چهره همو ببينيم و رو در رو در مورد آينده و زندگيمون حرف بزنيم. قرار بود احساساتيش نكنيم و جز حرفهاي مهم و منطقي حرف ديگه اي نزنيم.

حالا منتظر بودم كه بهار برسه. اولين باري بود كه انتظار بهار رو ميكشيدم. اينبار بهار برام هديه اي زيبا و ماندگار داشت و من منتظر بودم كه از راه برسه.

اما لحظه ها هميشه جايي كه بايد زود بگذرند تنبلي ميكنند...

(ادامه داره)

پي نوشت:

* از دو مهربون بايد تشكر كنيم. يكي مامان افسون عزيز و يكي پسر گلشون داداش فرهاد گل، به خاطر اين قالب زيبايي كه برامون طراحي كردن و حسابي زحمت كشيدن و اذيتها و حساسيتهاي ما رو تحمل كردن. ازتون ممنونيم و هيچ گاه اين مهرتون رو از ياد نمي بريم... چون واقعا زيباست و دوسش داريم

* مدتيست از دوست عزيزمان بهزاد( آريا برزن ) خبري نيست... خيلي نگرانش هستيم.جايش خاليست وقتي كه مي آمد و برايمان سرود آزادي و آزادگي ميخواند وقتي كه داستان عشقي را به تصوير مي كشيد و دلهايمان را به ناكجا آباد رهسپار ميكرد... جايش خاليست وقتي كه مي آمد و مي گفت: (( مي خونم و برميگردم ))

براي سلامتي اش و براي ديدار دوباره در خانه ي پرمهرش دعا كنيم...

* باز از هم دوريم

باز فاصله بينمان خيمه زده

باززمان بي حركت است

و رقابت ثانيه ها بي نتيجه

و حضور بهاريت دور

و باز اين دلم تنگ است

تنگ آتش دستانت

و حرم نفسهايت

چه باران باشد

چه آفتاب بدرخشد

هميشه اين دلم

از دوري وجودت

ابريست و مي بارد....

* ششمین ماهگرد پیوند دلهایمان مبارک

شوريده(مرسا)